Σελιδες

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

Ουαί.........Γραμματείς και Φαρισαίοι

Λέω καιρό τώρα θα γράψω.Έλα μου όμως που δεν έχω "οίστρο".Μόνο την Τετάρτη το βράδυ ταρακουνήθηκα,αηδίασα και έφερα στο μυαλό τα γεγονότα.
Την Τετάρτη λοιπόν η Ελλάδα ζούσε μία ακόμη απεργία.Μέχρι και οι δημοσιογράφοι απεργούσαν.Τώρα που δένει η απεργία με αυτά που θέλω να πω-γράψω; Στο ζάπινγκ που κάνει ο άντρας μου.Κοίτα,λέει δεν έχει τίποτα.Όπως λοιπόν έψαχνε πέφτουμε πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ σε κρατικό κανάλι  για την Σιέρα Λεόνε. Αποσβολωμένοι και δύο βλέπαμε τις διηγήσεις των ανθρώπων.Ο εμφύλιος που τους κατασπάραξε.Η δυστυχία τόσων ανθρώπων.

Τρίτη βράδυ  δύο εβδομάδες μετά και ψάχνω ακόμη τον χαμένο μου "οίστρο".Στην βόλτα μου μέσα στο διαδίκτυο συναντώ ακόμη μια φορά κάτι που μου δίνει την αφορμή να συνεχίσω αυτό που άρχισα.
το φιλικό blog  ASSOS έγραψε:
Το τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας.
Πόσα τραπέζια όμως ήταν άδεια;................
Και καταλήγει:
Εσείς θα στερηθείτε ένα πακέτο τσιγάρα η οικογένεια όμως που θα τα δωρίσετε θα μπορέσει να έχει φαγητό  για 3-4 μέρες.
Πόσο μα πόσο δίκιο έχει....Και εκνευρίζομαι και ξεθάβω από το μυαλό μου όλα αυτά που με τόσο ενθουσιασμό είχα ξεκινήσει πριν 2 χρόνια να κάνω.Τυχαία λοιπόν γνώρισα κάποιους ανθρώπους που
"πρεσβεύουν " τα ανθρώπινα δικαιώματα, που υποτίθεται νοιάζονται για τους μετανάστες,που κάνουν εγκώμια για το περιβάλλον,που προάγουν  τον πολιτισμό και όλα αυτά τα υπέροχα και ιδεώδη.Λέω στο εαυτό μου.Τέλεια το τερπόν μετά του ωφελίμου.Δουλεία και πάθος.
Οι προϋποθέσεις όμως ήταν φέρε για να έχεις. Άρχισα και εγώ να φτιάχνω προγράμματα να κάνω κάποιες μετακινήσεις  να γνωρίσω ανθρώπους και φορείς που θα μας βοηθούσαν να κάνουμε εκδηλώσεις για την τάδε παγκόσμια ημέρα η την τάδε κατάσταση.Επιστράτευσα όλες μου τις γνωριμίες υποχρέωσα φίλους να υποχρεωθούν σε κάποιους άλλους για να γίνουν οι εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα αφού είμαι υπερασπιστής του"Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα".Και φυσικά όλα τα έξοδα δικά μου μετακινήσεις και τηλέφωνα.

Οι προτάσεις μου και το πλάνο αρκετά καλό και φιλόδοξο αφού είχα σκοπό να γνωρίσει όλη η Ελλάδα  την Μη Κυβερνητική Οργάνωση αυτή.Γνωστή δεν λέω αλλά τώρα με πράξεις ουσίας.Ζήτησα από μια φίλη στην Πάτρα να με φέρει σε επαφή με κόσμο και το έκανε....
Το θέμα;Μια μεγάλη συναυλία όπου τα έσοδα και πήγαιναν όλα μα όλα (εκτός μικρού ποσοστού για λειτουργικά έξοδα) στους μετανάστες-πρόσφυγες.Να φάνε ,να ντυθούν,να πάρουν φάρμακα και να καλύψουν έστω για λίγο καιρό,έστω για μία μέρα  τα βασικά τα δικά μας αυτονόητα.Που πάς κυρά μου; Με τι μυαλό;Σε ποιόν αιώνα ζείς.Του Σαίξπηρ; Που το ρομάντζο πάει και έρχεται;
Πριν καταλήξω να σας πω ότι είχα σχεδιάσει μια εκδήλωση για κάθε μήνα βασισμένη στις παγκόσμιες ημέρες που περιχαρείς κάποιοι λένε χρόνια πολλά Γνώρισα μια κυρία σε μια στέγη για κακοποιημένες γυναίκες  που όλη της την σύνταξη την έδινε εκεί και έτρεχε με το δικό της αυτοκίνητο να βρίσκει τρόφιμα να σιτίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά τους.Γνώρισα μια κυρία(επιχειρηματία) που πρόσφερε τρόφιμα και υπήρχαν κάποιοι που δεν δεχόντουσαν την βοήθεια γιατί ήταν τρόφιμα και όχι χρήματα.
Γνώρισα έναν κύριο που έχει παιδιά με σοβαρά προβλήματα και είναι πρόεδρος σε σύλλογο και έψαχνε να βρεί επιχειρηματίες που θα στήριζαν την προσπάθεια του να ολοκληρώσει μια στέγη για αυτά τα παιδιά(όλα ήταν έτοιμα και έλειπαν τα έπιπλα). Ήρθαμε σε επαφή με ανθρώπους που στέλνουν χρήματα στην Σιέρα Λεόνε για αποκατάσταση με μέλη όσων έχουν ακρωτηριαστεί.
Τελικά όλες αυτές οι προτάσεις μου πήγαιναν στον βρόντο με όλες τους τις λεπτομέρειες. Ίσως να αναρωτιέστε το γιατί .Θα σας δώσω την απάντηση
Όταν είμασταν  μία ανάσα πριν την πρώτη εκδήλωση για τους μετανάστες-πρόσφυγες ακούστηκε  το εξής: Δεν είναι δυνατόν να δώσουμε όλα τα έσοδα της συναυλίας για τους μετανάστες .2000-3000  ευρώ νομίζω ότι είναι αρκετά.Πάγωσα.Από τις δικές μου προσδοκίες για την συμμετοχή του κόσμου θα έμεναν για τον σκοπό περίπου 50000. Η αηδία πλημμύρισε το μυαλό και το κορμί μου.Χωρίς δεύτερη σκέψη γύρισα την πλάτη σε όλους αυτούς τους δήθεν σωτήρες.Προτίμησα να είμαι καλή Σαμαρείτης μόνη μου.Να είμαι υπεύθυνη και υπόλογη των δικών μου πράξεων ,σκέψεων και λεγομένων. Δεν λέω κάποιοι σύλλογοι και οργανώσεις παράγουν έργο και πολλές φορές με δικά τους χρήματα γιατί έχουν όραμα.Προσοχή όμως ...γύρω μας υπάρχουν  πολλοί καλοθελητές που στο όνομα  του "πόνου"θέλουν να γεμίσουν την δική τους τσέπη

Καταλήγοντας θα πω ότι η πρόταση του φίλου bloger  Assos με βρίσκει όχι απλά σύμφωνη αλλά και δραστήρια σε αυτήν την κατεύθυνση.
Κάντε το πράξη και εσείς!

Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011

Η Κυρά-Σαρακοστή



Σήμερα Καθαρά Δευτέρα και αρχή Σαρακοστής. Αρχικά Χρόνια πολλά σε όλους.
40 μέρες νηστείας  πριν από την Μεγάλη Εβδομάδα. Τόσες νήστεψε ο Χριστός  στην έρημο.
 Η περίοδος της νηστείας δεν έχει σκοπό την αποχή από το φαγητό αλλά και τον εσωτερικό μας κόσμο. Άλλωστε και ο Χριστός δοκιμάστηκε κατά την περίοδο της νηστείας του. Τώρα θα μου πείτε με την νηστεία θα σωθώ. Αυτό δεν το ξέρω να το απαντήσω αλλά κάπου- κάπου λίγη αυτοκριτική δεν βλάπτει. Μαζί με την «στέρηση» κάποιων αγαθών καλό θα ήταν να αυτοταπεινωθούμε και  ίσως να αλλάξουμε κάποιες συνήθειες που τελικά μας κάνουν κακό. Τέλος το να γινόμαστε καθημερινά καλύτεροι άνθρωποι μόνο θετικά μπορούμε να εισπράξουμε.
Στο θέμα μας τώρα, στην Κυρά Σαρακοστή! Κάτι θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια αλλά όταν τα παιδιά ξεκίνησαν να πηγαίνουν σχολείο οι εκάστοτε δασκάλες έφτιαχναν την Κυρά, η οποία χρησίμευε σαν ημερολόγιο.
Η παράδοση θέλει να είναι μια γυναίκα ντυμένη σαν καλόγρια,με σταυρό στο κεφάλι και χωρίς στόμα. Τα χέρια σταυρωμένα σαν να προσεύχεται συνέχεια.Τα 7 της πόδια συμβολίζουν τις 7 εβδομάδες της Σαρακοστής  και την φτιάχνουμε με πολύ αλάτι για να μην χαλάσει. Κάθε Σάββατο  κόβουμε και ένα ποδαράκι.Σε κάποια μέρη της Ελλάδας φτιάχνουν μια πάνινη κούκλα για Κυρά-Σαρακοστή,στον Πόντο βάζανε 7 φτερά κότας σε ένα μεγάλο κρεμμύδι και κρεμόταν σε κάποιο ψηλό σημείο.Τον έλεγαν «κουκουρά» και ήταν ο φόβος των παιδιών όταν ήταν άτακτα. Στα σχολεία σήμερα τα παιδιά την φτιάχνουν σε χαρτόνι.Εμείς φέτος είπαμε με τον «βενιαμίν» της οικογένειας να την φτιάξουμε με ζυμάρι.
Τα υλικά που χρησιμοποιήσαμε είναι:
2 κούπες αλεύρι
1 κουτ.σούπας  αλάτι
1 κούπα νερό
Πλάστη
Λαδόκολλα
Λίγα γαρύφαλλα
Το προσχέδιο σε Α4 κόλλα που την έφτιαξε ο μπαμπάς μας.
Ζυμώσαμε το αλεύρι με το αλάτι και το νερό δημιουργώντας μια σκληρή ζύμη. Σε μια μεγάλη επιφάνεια ανοίξαμε με τον πλάστη ένα μεγάλο αλλά όχι λεπτό φύλλο. Στο ταψί βάλαμε την λαδόκολλα, με  την βοήθεια του προσχεδίου κόψαμε με μαχαίρι την ζύμη και σχηματίσαμε την Κυρά-Σαρακοστή.Διακοσμήσαμε με γαρύφαλλα. 

Ψήσαμε την Κυρά στους 180 βαθμούς για μία ώρα ώστε να είναι καλά ψημένη και να αντέξει τις 7 εβδομάδες. Αύριο λοιπόν ο μικρός θα βάλει μια κορδέλα στην τρυπούλα που ανοίξαμε πριν ψηθεί και θα την πάμε στο σχολείο. Μπορεί να μου πήρε αρκετή ώρα να την φτιάξουμε αλλά ένα μεγάλο ποσοστό εργασίας το έκαναν δύο εξάχρονα χεράκια, οπότε  είμαστε δικαιολογημένοι.
Προλαβαίνετε να φτιάξετε μια Κυρά Σαρακοστή με τα παιδιά σας .Αφήστε τα να δημιουργήσουν και εσείς δεν έχετε παρά να τους λέτε την ιστορία της  και να τα διορθώνετε όταν πρέπει.
Και του χρόνου με υγεία …Καλή μας Σαρακοστή.

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Το έθιμο του χαρταετού

Ένας αλλιώτικος περήφανος αϊτός. Ο χαρταετός, η χιλιόχρωμη χαρά των μικρών και μεγάλων στο πανηγύρι της Καθαρής Δευτέρας, δεν είναι απλώς ένα ακόμα παιχνίδι, που ίπταται στον αέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το πέταγμά του στα ύψη και ο χορός του με τον άνεμο, ψηλά στον καταγάλανο ουρανό, δεν υποδηλώνει παρά την ανάταση και την κάθαρση της ψυχής μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς. Μολονότι ο χαρταετός πρωταγωνιστεί στα Κούλουμα, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι πατρίδα του είναι η μακρινή Ανατολή.
2. Η ιστορία των χαρταετών... των ουράνιων χορευτών
Ο χαρταετός φαίνεται να άνοιξε για πρώτη φορά τα πολύχρωμα εύθραυστα φτερά του περίπου στα 1000 π. Χ., και έκτοτε δεν έπαψε να χρωματίζει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο τον ουράνιο θόλο, από την Ανατολή έως τη Δύση.
Από την Κίνα, φτιαγμένος από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου που ήταν ιερό, θεϊκό σύμβολο, αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας για τον λαό, πέταξε μακριά.
Πέταξε στην Κορέα κι από εκεί στην Ινδονησία και τη Μαλαισία, για να φτάσει στην Ιαπωνία, όπου εμπλουτίστηκε με περισσότερο έντονα χρώματα και πήρε τη μορφή των αυστηρών Σαμουράι. Στη Βόρεια Ινδία, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι αιθέριοι χορευτές υποδέχονται την άνοιξη, σε γιορτές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία. Τον 4ο π.Χ. αι., στην αρχαία Ελλάδα, σύμφωνα με τις πηγές, ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αϊτό. Παλαιότερη αναφορά θα μπορούσε να θεωρηθεί η απεικόνιση σε ελληνικό αγγείο της κλασικής περιόδου μιας κόρης που κρατά στα χέρια της λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα, ένα είδος αϊτού δηλαδή, και την οποία ετοιμάζεται να πετάξει. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρήση του χαρτιού δεν ήταν ακόμη γνωστή, εικάζουμε ότι τα χρόνια εκείνα, τα όποια πειράματα ή παιχνίδια με αϊτούς θα πρέπει να τα έκαναν με πανί, αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα πλοία έως και τα μεσαιωνικά χρόνια. Πολύ αργότερα, ο Μάρκο Πόλο, γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στη Μεσαιωνική Ευρώπη.
0 χαρακτήρας του εξαγνισμού, τον οποίο πολλοί απέδιδαν στο πέταγμα του χαρταετού, με τον καιρό γίνεται απολαυστικό παιχνίδι, επιστημονική έμπνευση και πηγή μιας διαρκούς ικανοποίησης του ανθρώπου για την υποταγή της ύλης στα πιο ευφάνταστα και τολμηρά του όνειρα. 0 χαρταετός, στη μακραίωνη ιστορία του, χρησιμοποιήθηκε ποικιλοτρόπως: για τη μέτρηση της Θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις. Έσωσε ναυαγούς, έστειλε στρατιωτικά σήματα, κίνησε κάρα, ακόμα και αυτοκίνητα.
Στην ιστορική διαδρομή του αγαπημένου χαρταετού, συνέβησαν πολλά και διάφορα:
• Το 1749 ο Σκωτσέζος μετεωρολόγος Alexander χρησιμοποίησε χαρταετούς με θερμόμετρα, προκειμένου να καταγράψει και να μελετήσει τις θερμοκρασιακές μεταβολές σε μεγάλο υψόμετρο.
• Το 1752 ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμα με τον χαρταετό, προκειμένου να αποδείξει ότι οι αστραπές δεν είναι τίποτα άλλο παρά στατικός ηλεκτρισμός.
Τα χρόνια 1799-1809, ο σερ George Cayley άρχισε να πειραματίζεται με τους χαρταετούς, προκειμένου να κατασκευάσει μια μηχανή που να έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει ανθρώπους στον αέρα. Και τα κατάφερε! Το 1853 πέτυχε να πετάξει το πρώτο ανεμοπλάνο, που μπόρεσε να σηκώσει το βάρος ενός ατόμου για σαράντα ολόκληρα δευτερόλεπτα.
• Το 1833 ένας Βρετανός, αυτή τη φορά, μετεωρολόγος, χρησιμοποίησε τους χαρταετούς για να ανυψώνει ανεμόμετρα, ώστε να καταγράφει και να μελετά τις ταχύτητες των ανέμων στα διάφορα υψόμετρα.
• Το 1887 ο Ε. Β. Archibald τράβηξε τις πρώτες αεροφωτογραφίες χρησιμοποιώντας χαρταετούς

3. Ιστορίες για χαρταετούς... απίθανες κι όμως αληθινές
- Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Χαν, ένας στρατηγός χρησιμοποίησε έναν χαρταετό μ’ έναν ιδιαίτερα έξυπνο και ενδιαφέροντα τρόπο. Προκειμένου να καταλάβει με τον στρατό του ένα παλάτι, έπρεπε να σκάψει ένα υπόγειο τούνελ. Μη γνωρίζοντας, όμως, το μήκος που θα έπρεπε να έχει το τούνελ, πέταξε τον χαρταετό έως πάνω από το παλάτι, κρατώντας την άκρη του νήματος στο σημείο απ όπου Θα ξεκινούσε το τούνελ, και έτσι έκανε τους απαραίτητους σχετικούς υπολογισμούς.
-Παλαιότερα, στην Κίνα, στην Κορέα και στην Ιαπωνία, πίστευαν ότι οι χαρταετοί είχαν τη δυνατότητα να διώχνουν τα κακά πνεύματα, γι’ αυτό και το πέταγμά τους, ακόμη και σήμερα, προϋποθέτει ολόκληρη τελετουργία. Σύμφωνα με κάποια παράδοση μάλιστα, μια νύχτα ένας Ιάπωνας στρατηγός πέταξε πάνω από το στρατόπεδο των εχθρών του έναν χαρταετό γεμάτο κουδούνια, με αποτέλεσμα οι εχθροί να νομίσουν ότι τους επιτέθηκαν τα κακά πνεύματα και να το βάλουν στα πόδια.
- 0 αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους.
- 0 Μάρκο Πόλο περιγράφει τους χαρταετούς και τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις τους. Πολύ γρήγορα, στην Ιαπωνία απαγορεύτηκαν οι χαρταετοί πάνω από ένα μέγεθος, ώστε να αποφεύγονται τα επανδρωμένα μοντέλα και οι κίνδυνοι που συνεπάγονταν.

4. Χαρταετοί ... στου κόσμου τις γιορτές
Σε κάθε χώρα, το πέταγμα του χαρταετού παίρνει μια εντελώς διαφορετική διάσταση, καθώς με διάφορους τρόπους, συσχετίζεται με τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου. Πάντως, είτε ως παιχνίδι και συνήθεια του χθες είτε ως παιχνίδι του σήμερα μα και του αύριο, το πέταγμα του χαρταετού έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους του έτους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει σε όλο τον κόσμο μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ’ ένα διαφορετικό, αλλά πάντοτε πολύχρωμο πανηγύρι χαράς.
Για παράδειγμα, στην Κίνα διοργανώνονται κάθε χρόνο διαγωνισμοί για την ανάδειξη του πιο όμορφου χαρταετού• οι περισσότεροι από τους χαρταετούς αυτούς, όχι μόνο αναπαριστούν δράκους, ψάρια, πουλιά και άλλα αιώνια σύμβολα της μακρινής Ανατολής, αλλά συχνά έχουν ενσωματωμένες σφυρίχτρες ή σωλήνες που μπορούν να βγάζουν μουσικούς ήχους χάρη στον αέρα που περνά από μέσα τους, δημιουργώντας έτσι ένα μαγευτικό υπερθέαμα εικόνας και ήχου.
Στην Οσάκα της Ιαπωνίας, κάθε χρόνο, την Πέμπτη ημέρα του Μαίου, οι μικροί Ιάπωνες περιμένουν με αγωνία το Κοντομόνο—χι ή αλλιώς τη Μέρα των Παιδιών. Εκείνη την ημέρα, οι οικογένειες που έχουν μικρούς γιους συνηθίζουν να ανεμίζουν στον κήπο πολύχρωμες κορδέλες και πελώριους χαρταετούς σε σχήμα κυπρίνου, που τους έχουν δέσει σ’ ένα μεγάλο στύλο από μπαμπού μ’ έναν ανεμόμυλο στην κορυφή του.
Οι γιρλάντες και οι χαρταετοί-κυπρίνοι συμβολίζουν την οικογένεια: ο πρώτος χαρταετός τον πατέρα, ο δεύτερος τη μητέρα και ο τρίτος το παιδί-γιο. 0 κυπρίνος είναι ένα δυνατό και γερό ψάρι, γνωστό για την ενεργητικότητα και την αποφασιστικότητά του, καθώς κολυμπάει κόντρα στο ρεύμα και πετάγεται ψηλά πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι, ο κυπρίνος αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για τους μικρούς Ιάπωνες, που πρέπει να μάθουν και εκείνοι να ξεπερνούν κάθε εμπόδιο της ζωής με δύναμη και αποφασιστικότητα.
Ωστόσο, μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές των αιθέριων αιώνιων χορευτών πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία και παίρνει μοναδικές διαστάσεις στη γιορτή "Basant" η γιορτή γίνεται για την υποδοχή της άνοιξης κάθε Φεβρουάριο στη Λαχώρη στο σημερινό Πακιστάν και αντανακλά παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος. Πρόκειται για ένα ξέφρενο γλέντι, το οποίο προσμένουν με μεγάλη ανυπομονησία μικροί και μεγάλοι. Σε αυτή τη γιορτή, όλοι λαχταρούν να κατακτήσουν με τον χαρταετό τους τον ουρανό, πράγμα που θα τους εξασφαλίσει η χρήση των πιο καλών υλικών, και ιδιαίτερα του ανθεκτικότερου σπάγγου, ο οποίος επικαλύπτεται με σκόνη γυαλιού. Μαζί με τα υλικά, αυτό που καθορίζει τη νίκη είναι η έξυπνη άμυνα, οι δυναμικές επιθέσεις και οι επιδέξιοι χειρισμοί που γίνονται κυρίως από τις ταράτσες των σπιτιών.
Η ομορφιά που προσφέρουν την ημέρα οι εκατομμύρια πολύχρωμοι χαρταετοί συνεχίζεται και τις νύχτες, καθώς συνεχίζεται και το παιχνίδι, με ολόλευκους χαρταετούς, λουσμένους όχι μόνο στο φως του φεγγαριού, αλλά και στο φως που πλημμυρίζει την πόλη, ειδικά για την περίσταση.

5. Χαρταετών ονόματα... σχήματα και χρώματα
Στα αγγλικά, η λέξη «Kite» είναι συγχρόνως το όνομα ενός υπέροχου πουλιού.
Στα ιαπωνικά, η λέξη «taco» σημαίνει «χταπόδι». Προφανώς, οι Ιάπωνες επέλεξαν αυτό το όνομα για τον χαρταετό τους, επειδή μοιάζει με χταπόδι, καθώς πετά με τη βοήθεια πολλών νημάτων, τα οποία εξασφαλίζουν την κίνηση τού συνήθως περίπλοκου σχήματός του.
• Στα μεξικανικά, η λέξη «papalote», σημαίνει ταυτόχρονα «πεταλούδα»
Στα γερμανικά, η λέξη «Drachen» σημαίνει «δράκος». Προφανώς, η ονομασία αυτή καθιερώθηκε από τα χρόνια που οι γερμανικοί χαρταετοί είχαν μορφή άγριων ζώων που εκτόξευαν φωτιά από τα στόματά τους.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι τα ονόματα των χαρταετών δεν είναι διαφορετικά μόνο από χώρα σε χώρα, αλλά πολλές φορές και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, τον χαρταετό στη Θράκη τον λέμε και πετάκι, στα Επτάνησα και Φύσουνα, ενώ γενικά τους εξάγωνους αϊτούς τους λέμε και σμυρνάκια.
Για τα ελληνικά κούλουμα, ο χαρταετός κατασκευαζόταν πάντα από τα ίδια τα παιδιά, με ή χωρίς τη βοήθεια των δικών τους, με απλά υλικά, όπως χαρτί, καλάμι ή λεπτό πηχάκι, σπάγγο και εφημερίδες και με περισσεύματα από τις αποκριάτικες κορδέλες.
Σήμερα, σχεδόν όλοι, μικροί και μεγάλοι, αγοράζουν έτοιμους πλαστικούς χαρταετούς με πολλά μειονεκτήματα, όπως ανεπιτυχή ζύγια, ακατάλληλη ουρά και χαμηλή αισθητική.

Για όσους «μερακλήδες», όμως, επιθυμούν να φτιάξουν τον δικό τους, μοναδικό χαρταετό, υπάρχει μια πληθώρα πληροφοριών στο διαδίκτυο, καθώς και ποικίλα βιβλία που περιγράφουν βήμα-βήμα τη διαδικασία κατασκευής ενός χαρταετού.
http://dim-sapon.rod.sch.gr/diafora/xartaetoi.htm

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Foodology: Εφαρμόστε την και στο πρώτο ραντεβού!


Foodology: Στην Αμερική την έχουν βαφτίσει επιστήμη. Βασίζεται στην ιδέα πως η συμπεριφορά μας σε ότι αφορά την τροφή (από τον τρόπο με τον οποίο παραγγέλνουμε μέχρι το τι καταναλώνουμε) δείχνει ουσιαστικά το πως είναι δομημένος ο χαρακτήρας μας Η Juliet A. Boghossian είναι behavioral food expert -ότι κι αν σημαίνει αυτό- και φυσικά βρήκε έναν τέλειο τρόπο για να βγάλει χρήματα "πουλώντας" εφαρμοσμένη επιστήμη για τα πρώτα ραντεβού.

Προσέξτε λέει τα πάντα στο πρώτο γεύμα μαζί του και θα καταλάβετε το χαρακτήρα του. Οι οδηγίες που δίνει, αποτελούν ψυχολογία αρχαρίων σε συσκευασία εύκολων στερεοτυπικών παρατηρήσεων. Λέει π.χ. πως ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει το μενού είναι ενδεικτικός του χαρακτήρα.

Αν κάποιος ρωτήσει το σερβιτόρο ποια είναι τα specials της ημέρας ή εκφράσει την επιθυμία του να δοκιμάσει κάτι που δεν έχει ξαναφάει, τότε είναι βέβαιο ότι θα προκαλεί τη σύντροφό του να εξερευνήσουν τις δυνατότητές τους. Αν πάλι παραγγέλνει πάνω κάτω τα ίδια κάθε φορά, αυτό σημαίνει πως βολεύεται στη ρουτίνα. Εκεί όμως που πραγματικά πρέπει να ανησυχήσετε είναι αν αρχίσει να αλλάζει το πιάτο, ζητώντας άλλη γαρνιτούρα, λιγότερη σάλτσα, περισσότερη σαλάτα κ.ο.κ. Αυτό σημαίνει ότι θέλει όλα να γίνονται με το δικό του τρόπο.

Η επιστήμων πάντως, προειδοποιεί να μην απωλέσετε τον κοινό νου κατά τη διάρκεια του γεύματος και να ψάξετε για άλλα σημάδια που σε συνδυασμό με τα παραπάνω θα σας αποκαλύψουν το χαρακτήρα του άλλου.
Βεβαίως υπάρχει και η εναλλακτική να ευχαριστηθείτε το γεύμα σας και την παρέα σας, χωρίς να μετράτε τις μπουκιές και τα λόγια του άλλου!

Σοφία Βεργοπούλου
Πηγή OTENET Portal

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

«ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ 2η ΕΥΚΑΙΡΙΑ»


Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

Μήπως ξεχάσατε να φορέσετε Μάρτη;


 
Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κατοχός του.
"Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.
Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

«ΜΑΡΤΗΣ»
Είναι η συνήθεια να δένουν οι μητέρες στο χέρι ή στο πόδι των παιδιών τον λεγόμενο ένα κορδόνι από λευκό και κόκκινο νήμα, ώστε να τα προφυλάξουν από τις ακτίνες του μαρτιάτικου ήλιου, οι οποίες θεωρούνται πολύ επικίνδυνες. Ο ήλιος το μάρτιο συνήθως καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών. Η μαυρίλα όμως σήμαινε ασχήμια, προπάντων για τα κορίτσια που η παράδοση τα ήθελε άσπρα και ροδομάγουλα: «Οπόχει κόρη ακριβή, το Μάρτη ο ήλιος μη την ιδεί». Για ν' αποτρέψουν την επίδραση του ήλιου λοιπόν, έφτιαχναν και φορούσαν τον «μάρτη», ώστε να προστατεύσει τα πρόσωπα των παιδιών από τον ήλιο και να μην καούν, δηλαδή μια λινή κλωστή, άσπρη και κόκκινη, στριμμένη.
Συνηθίζεται να φοριέται μέχρι τέλος του μήνα. Ύστερα αφού τον βγάλουν, τον κρεμούν στις τριανταφυλλιές, ώστε να γίνουν τα μάγουλά τους κόκκινα σαν τριαντάφυλλα.

Οι Δρίμες του Μάρτη
Η παράδοση θεωρεί τις Δρίμες ως ημέρες επικίνδυνες. Θεωρούνται ως δαιμονικά όντα που τριγυρίζουν τον κόσμο τις τρεις πρώτες, τις τρεις μεσαίες και τις τρεις τελευταίες μέρες του Μάρτη, για να κάνουν κακό. Πιστεύεται πως ό,τι πλύνεις αυτές τις ημέρες θα λειώσει, όσα ξύλα και να κόψεις θα σαπίσουν, αν λουστείς θα πάθεις κακό. Γι' αυτό ή αποφεύγουν ολότελα να πλύνουν τις μέρες αυτές ρούχα ή, αν πλύνουν, ρίχνουν στο νερό πέταλο, γιατί το σίδερο, όπως πιστεύεται, είναι γιατρικό και αποτρέπει τα δαιμόνια

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ
Η κατασκευή του "Μάρτη" είναι πολύ απλή. Χρειάζονται μόνο δύο κλωστές κεντήματος, μία κόκκινη και μία άσπρη. Κάνεις από έναν κόμπο στη μία άκρη της καθεμιάς, τη στερεώνεις κάπου με μια καρφίτσα και βάζοντάς την ανάμεσα στις παλάμες σου τη στρίβεις όσο γίνεται περισσότερο. Οταν στριφτεί καλά την κομπιάζεις και απ’ την άλλη άκρη της. Επαναλαμβάνεις με τη δεύτερη κλωστή. Οταν είναι έτοιμες oι στριμμένες τις πιάνεις μαζί -κόκκινη και άσπρη- και τις τεντώνεις. Σε μια στιγμή, τις αφήνεις απ’ τη μια άκρη και μπλέκονται από μόνες τους.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Ο Μάρτης πήρε το όνομα του από το λατινικό όνομα του θεού Άρη (Mars = Άρης). Είναι ο πρώτος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου και αντιστοιχεί με τον Ελαφηβολιώνα των Αρχαίων Ελλήνων.
Στο βυζάντιο γιόρταζαν την πρώτη Μαρτίου με σπουδαίες δραστηριότητες.
Ο μεγάλος λαογραφος Λουκάτος αναφέρει τα <χελιδονίσματα> που προέρχονται απο την αρχαιότητα. Την Πρώτη Μαρτίου οι μικροί έφτιαχναν ένα ομοίωμα χελιδονιού και τραγουδώντας το ανάλογο τραγούδι πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι για να μαζέψουν αυγά.
Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία «Μάρτινκα» και στην Αλβανία ως «Βερόρε». Οι κάτοικοι των δυο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν τον «Μάρτη» σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.
Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται «Μαρτενίτσα». Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η «Μαρτενίτσα» λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.
Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία «Μαρτιζόρ». Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει τον Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. Σύμφωνα με την μυθολογία, ο Θεός - Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι. Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ», με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ
Η λαϊκή φαντασία έδωσε στο Μάρτιο ένα σωρό παρατσούκλια, όπως Ανοιξιάτης (γιατί είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης), Γδάρτης, Παλουκοκάφτης Κλαψομάρτης, Πεντάγνωμος (για το ευμετάβλητο του καιρού), Βαγγελιώτης (λόγω της γιορτής του Ευαγγελισμού), Φυτευτής, και άλλα δηλωτικά της φυσιογνωμίας του, που έχουν σχέση με ιδιότητες ή πράξεις που του αποδίδονται.
Τα πιο πολλά από αυτά βρίσκονται μέσα στις παραδόσεις και τις παροιμίες που έπλασε ο λαός για να εξηγήσει τις απότομες μεταβολές του καιρού ή τις βαρυχειμωνιές που παρατηρούνται μέσα στο Μάρτη και που πάντα είναι επικίνδυνες για τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

«Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκάφτης,
τα παλιά παλούκια καίει, τα καινούργια ξεριζώνει».
στην οποία και χρωστάει τα παρατσούκλια γδάρτης και παλουκοκάφτης.
Για τις μεγάλες του παγωνιές λένε: «Τον Μάρτη χιόνι βούτυρο, μα σαν παγώσει μάρμαρο».
ενώ για την αντιμετώπιση του κρύου άλλες παροιμίες συμβουλεύουν:
«Φύλλα ξύλα για το Μάρτη να μην κάψεις τα παλούκια».
«Το Μάρτη φύλα άχερα μη χάσεις το ζευγάρι».
«Τσοπάνη μου την κάπα σου το Μάρτη φύλαγε την».
«Ο Αύγουστος για τα πανιά κι ο Μάρτης για τα ξύλα».

Η ΚΑΤΕΡΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
Στα πολύ παλιά χρόνια ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του έτους. Μια κατεργαριά όμως που έκαμε σε βάρος των άλλων μηνών που ήταν τα αδέλφια του στάθηκε αιτία για να του πάρει την πρωτοκαθεδρία ο Γενάρης.
«Μια φορά κι έναν καιρό αποφασίσανε οι δώδεκα μήνες να φτιάξουνε κρασί σε ένα βαρέλι ώστε να μπορούν να πίνουν όποτε τους ερχόταν η όρεξη.
Έτσι λοιπόν είπε ο Μάρτης:
- Εγώ θα ρίξω πρώτος μούστο στο βαρέλι για να γίνει κρασί και ύστερα ρίχνετε κι εσείς.
- Καλά, ρίξε εσύ πρώτος του είπαν οι άλλοι.
Ετσι και έγινε. Έριξε πρώτα εκείνος στο βαρέλι το μούστο και ύστερα ακολούθησαν και οι άλλοι μήνες. Όταν λοιπόν ζυμώθηκε ο μούστος και έγινε το κρασί, είπε πάλι ο Μάρτης.
- Εγώ που έριξα πρώτος το μούστο, πρώτος θ' αρχίσω και να πίνω.
-Βέβαια, είπαν οι άλλοι, έτσι είναι το σωστό.
Έτσι λοιπόν τρύπησε το βαρέλι στο κάτω μέρος, και άρχισε να πίνει, ως που ήπιε όλο το κρασί και δεν άφησε ούτε στάλα. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Απρίλη να πάει να πιεί κρασί. Πηγαίνει και το βρίσκει άδειο. Θυμώνει, το λέει στους άλλους. Τ' ακούνε εκείνοι θυμώνουνε και σκέφτωνται τι να κάνουν. Συμφωνούν όλοι λοιπόν να τον τιμωρήσει ο Γενάρης που ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός. Τον πιάνει λοιπόν ο Γενάρης και του τραβάει ένα ξύλο που είπε βόγγηξε. Του αφαιρεί και το πρωτείο που είχε, να αρχίζει δηλαδή το έτος κάθε Μάρτη, και έγινε να αρχίζει το έτος από το Γενάρη.
Από τότε όταν ο Μάρτης θυμάται το παιχνίδι που έκανε στα αδέλφια του και τους ήπιε όλο το κρασί, γελάει και ο καιρός ξαστερώνει. Όταν πάλι θυμάται το ξύλο που έφαγε κλαίει και βρέχει».
Η παράδοση, που με μικρές παραλλαγές τη συναντάμε και αλλού είναι αιτιολογική και σκοπεύει στην εξήγηση της ακασταστασίας του καιρού που συνήθως χαρακτηρίζει το Μάρτη.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ
Το ίδιο φαινόμενο εξηγούν και άλλες παραδόσεις που αναφέρονται στη γυναίκα του Μάρτη.
Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.
Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!
Από τότε κάθε φορά που τη θυμόταν άστραφτε, βροντούσε, έβρεχε, έριχνε μπόρες, έκανε παγωνιές. Μόνο όταν ξεχνιόταν μερικές φορές, ηρεμούσε, γαλήνευε κι έκανε καλό καιρό!
Στη Μεσσηνία, λόγου χάρη, λένε ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε ο Μάρτης, από μπροστά ήταν πολύ άσχημη, ενώ από πίσω ήταν πολύ όμορφη. Όταν ο Μάρτης τη βλέπει καταπρόσωπο κλαίει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως την κοιτάζει από τις πλάτες ευχαριστιέται και ο καιρός καλοσυνεύει.
Γι' αυτό λέγεται και η παροιμία: «Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει».
Σε άλλες περιοχές η παράδοση θέλει το Μάρτη νε έχει δύο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή και την άλλη πολύ άσχημη και πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση και όταν γυρίζει κατά την άσχημη, κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως γυρίζει κατά την όμορφη, χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός. ζεστός με ήλιο. Τις περισσότερες φορές όμως γυρίζει κατά την άσχημη επειδή αυτή είναι η πλούσια που τρέφει και την φτωχή, την όμορφη.
Έτσι άλλωστε προτιμούν το Μάρτιο και οι χωρικοί, βροχερό, επειδή η σοδειά τους θα είναι καλύτερη. Άλλωστε το βεβαιώνουν και αρκετές παροιμίες.
«Μάρτης έβρεχε, θεριστής χαιρότανε».
«Μάρτης βρέχει; Ποτέ μην πάψει».
«Κάλλιο Μάρτης στις γωνιές παρά Μάρτης στις αυλές».
«Κάλλιο Μάρτης καρβουνιάρης παρά Μάρτης λιοπυριάρης».
«Μάρτης βροχερός θεριστής κουραστικός».
«Μάρτης κλαψής θεριστής χαρούμενος».
«Μάρτης πουκαμισάς δεν σου δίνει να μασάς».
«Σαν ρίξει ο Μάρτης μια βροχή κι Απριλης αλλη μία, να δεις κουλούρες στρογγυλές και πίττες σαν αλώνι».
και η πασίγνωστη, που είναι παραλλαγή της προηγούμενης:
«Σαν ρίξει ο Μάρτης δυο νερά κι Απρίλης άλλο ένα,
χαράς σ' εκείνο το ζευγά πόχει πολλά σπαρμένα».
Η παράδοση της λιθωμένης γριάς
Τα απρόοπτα της βαρυχειμωνιάς που συνήθως επιφυλάσσουν οι τελευταίες ημέρες του Μάρτη, οι «μέρες της γριάς» όπως λέγονται, θέλει να εξηγήσει η παράδοση της «λιθωμένης γριάς».
"Ητανε μια φορά μια γριά κι είχε κάτι κατσικάκια. Ο Μάρτης τότε είχε εικοσιοχτώ ημέρες και ο Φλεβάρης τριανταμία.
Ήρθε λοιπόν εκείνη την εποχή ο Μάρτης κι επέρασε χωρίς να κάμει χειμώνα και η γριά από τη χαρά της που βγήκανε πέρα καλά τα πράματα της, ξεγελάστηκε και είπε:
«Πρίτσι Μάρτη μου, στην πομπή σου. Μπήκες, βγήκες τίποτα δε μου έκανες. Τα αρνάκια και τα κατσικάκια μου τα ξεχείμασα».
Τότε ο Μάρτης πείσμωσε κι δανείστηκε τρεις ημέρες απ' το Φλεβάρη και έριξε χιόνια πολλά.
Ήταν τόσο άσχημος ο καιρός, που η γριά και τα ζωντανά της πέτρωσαν από το κρύο.
Για αυτό που έπαθε εκείνη η γριά, τις τρεις τελευταίες ημέρες του Μάρτη τις λένε ημέρες των γριών.
Σε κάποια χωριά ονοματίζουνε κάθε μία από αυτές τις ημέρες με το όνομα μίας από τις πιο ηλικιωμένες γριές του χωριού. Αν τύχει καλή ημέρα θεωρούν πως η γριά είναι καλή, ενώ αν τύχει κακοκαιρία λένε πως έγινε από την κακία της γριάς.
Από τότε λένε ότι έχει ο Μάρτης τριανταμία ημέρες και ο Φλεβάρης εικοσιοχτώ. Για αυτό άλλωστε το λένε κουτσό και κουτσοφλέβαρο.

Γιάννης Σμαραγδής~Ο Βαρβάκης, το χαβιάρι, η Sony και ο Λαζόπουλος

Ο Γιάννης Σμαραγδής με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε παλαιότερη φωτογραφία
 
 
 
 
 
 
 
Υπό την ομπρέλα της Sony Pictures θα γυριστεί η ήδη πολυσυζητημένη επόμενη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» η οποία θα πραγματεύεται την θυελλώδη ζωή του Ιωάννη Βαρβάκη. Οπως έγινε γνωστό το φιλμ θα ακολουθήσει τον πειρατή από την γεννέτειρά του, τα  Ψαρά ως τον θάνατό του. Ο Βαρβάκης έγινε ζάμπλουτος ως έμπορος χαβιαριού στην Ρωσία και δεν σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους χαρίζοντας, τελικά, όλα τα υπάρχοντά του στο όνομα της αγάπης.

Η συνεργασία της Sony με τον Γιάννη Σμαραγδή ανακοινώθηκε επισήμως χθες το απόγευμα στο ξενοδοχείο King George από τον σκηνοθέτη και τους συνεργάτες του. «Είδα τον Γιάννη Σμαραγδή και κατάλαβα το πάθος του για την ταινία» είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Sony Pictures Ματ Μπράουν δηλώνοντας σίγουρος για την δημιουργία μιας ταινίας που θα προβάλλει το ελληνικό πνεύμα."Το μεγάλο πρόσωπα με τα μεγάλα βάσανα δίνουν δύναμη στους μικρότερους να υπάρχουν_ απαλύνουν τον πόνο τους" είπε ο Γιάννης Σμαραγδής μιλώντας για την προσέγγιση του Βαρβάκη ως "αγίου" όπως τον αποκάλεσε.

Τα γυρίσματα της ταινίας "Ο θεός αγαπάει το χαβιάρι" θα αρχίσουν τον Σεπτέμβριο του 2011 και ένα μεγάλο μέρος τους θα γίνει σε ρωσικά εδάφη. Η Ρωσία άλλωστε είναι συμπαραγωγός χώρα. "Το γεγονός ότι στην συγγραφή του σεναρίου έχει συνεργαστεί και ρώσος ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίου συμμετέχουμε στην παραγωγή" είπε χαρακτηριστικά ο Ρώσος παραγωγός Φεοντόρ Ποπόφ.

Παρόν στην συνένετυξη τύπου ήταν και ο  Λάκης Λαζόπουλος, ο μόνος ,προς το παρόν ηθοποιός της ταινίας (ο σκηνοθέτης δεν πρέβη σε λεπτομέρειες για το καστ). Στενός φίλος του Σμαραγδή ο Λαζόπουλος είχε παίξει βασικό ρόλο και στην αμέσως προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη, τον "Ελ Γκρέκο". "Ως τώρα μόνον την Βαρβάκειο αγορά και την Βαρβάκειο σχολή  γνώριζα" είπε ο ηθοποιός. "Εμείς οι Ελληνες έχουμε συνηθίσει να περπατάμε στα ταβάνια, γιατί ενώ έχουμε σημαντικά πρόσωπα να προβάλλουμε και σημαντικές ιστορίες να πούμε, τα τελευταία χρόνια είναι σαν να μην μας ξέρουμε. Δεν ξέροπυμε ότι υπήρξαμε".

Το φιλμ προβλέπεται να διανεμηθεί στην Ελλάδα το φθινόπωροτ του 2012 σε διανομή Feelgood Entertainment.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=386605&dt=25/02/2011#ixzz1FEzattNU