Εδώ και αρκετά χρόνια βλέπω γύρω μου τέτοιες μέρες τους στολισμούς στις πόλεις, τα χωριά,τα σπίτια. Παλιά άσπριζαν τους τοίχους, τα πεζούλια είχαν περιποιημένους κήπους και αυλές και οι άνθρωποι ζούσαν πνευματικά μέσα στην εκκλησία το Θείο Δράμα και την Ανάσταση. Καλές όλες αυτές οι διακοσμήσεις δεν λέω και φέρνουν χαρά και σε μεγάλους αλλά ιδιαίτερα στα παιδιά αλλά ξεχνάμε την ΕΝΝΟΙΑ της γιορτής αυτής.
Την Σαρακοστή ,την Εβδομάδα των Παθών και την Ανάσταση που κάθε χρόνο με υλιστική ευλάβεια βιώνουμε.Φροντίζουμε για τον οβελία,τα αυγά ,τα κουλουράκια και τα τσουρέκια μας.Για την ψυχή μας φροντίζουμε; Οι θρησκόληπτες αντιλήψεις δεν με αγγίζουν.Αν είναι να αρτηθώ θα το κάνω και χωρίς τύψεις γιατί δεν έχει καμία σημασία να νηστεύω χωρίς να νηστεύω και την ψυχή μου από κάθε άσχημη πράξη η σκέψη απέναντι στον συνάνθρωπο μου. Νομίζω ότι πρωταρχικό μας καθήκον είναι να βρούμε το νόημα. Πως μπορούμε να γιορτάζουμε το Πάσχα μέσα σ’ ένα κόσμο που σπαράσσεται από μίση, μικρότητες και πάθη; Ποιό νόημα έχει να ψάλλουμε «θανάτω θάνατον πατήσας», όταν ο θάνατος εξακολουθεί να παραμένει μια στερεότυπη πραγματικότητα; Δεν μπορεί όλη αυτή η χαρά της γιορτής να είναι μια ουτοπία, μια χίμαιρα που αποβλέπει στη διάλυση του νέφους που δημιουργούν μέσα μας οι ταλαιπωρίες της καθημερινότητας και οι αβεβαιότητες της ανασφάλειας μας. Είναι κάτι με ανώτερο σκοπό! Στηνπνευματική ακαταστασία του εαυτού μας και των γύρω μας, καλούμαστε από την Εκκλησία να χαρούμε για τη μεγάλη μέρα του Πάσχα «ήν εποίησεν ο Κύριος». Για όσους όμως βιώνουν το Πάσχα ως το τέρμα μιάς πορείας μετάνοιας, προσευχής και νηστείας, γιά όσους θέλουν, πάρ᾽ όλη τη δυσκολία, να γευτούν από την ίδια την ζωή,το Πάσχα γίνεται «η εορτή των εορτών και η πανήγυρις των πανηγύρεων». Γίνεται η χαρά πού πηγάζει αυθόρμητα από την καρδιά και διαχέεται «εις πάσαν την κτίσιν». Γίνεται η ελπίδα και η προσδοκία ενός κόσμου όπου καταργείται η φθορά και ο θάνατος για την ψυχή μας. Στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία που συνήθως κανείς δεν παρακολουθεί υπάρχει το μήνυμα της αγάπης.Αυτής που μιλάει για τον συνάνθρωπο. Η ταπεινότητα,η υπομονή,η σιωπή ,η κατανόηση,η αυτοκριτική δείχνουν στον άνθρωπο το αληθινό νόημα του Πάσχα. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής του Πάσχα λέει: Εν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.
Την ερμηνεία την αφήνω σε εσάς.Εγώ μόνο έχω να ευχηθώ .
Στην σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε σαν Έλληνες οφείλουμε να αγωνιζόμαστε έχοντας σαν σκοπό μας τον άνθρωπο.Αυτόν που είναι στο πλάι μας ,απέναντι μας και όλους όσους έχουν πραγματική ανάγκη από ένα καλό λόγο ή και τον δεύτερο χιτώνα μας.
Κάτι κινείται στον χώρο της προστασίας των ζώων στην Ελλάδα. Μετά την πρωτοποριακή για τα ελληνικά δεδομένα απόφαση για απαγόρευση των θεαμάτων που περιλαμβάνουν ζώα στη χώρα (τσίρκο κ.λπ.), ορίζεται ο πρώτος εισαγγελέας αρμόδιος για τα δικαιώματα των ζώων, ενώ προχωρά και η κατασκευή του μοναδικού αποτεφρωτήρα ζώων.
Μολονότι τους τελευταίους μήνες, τα δικαστήρια ανά την Ελλάδα είχαν αρχίσει να αλλάζουν επί το αυστηρότερον τη στάση τους σε θέματα κακοποίησης ή δηλητηρίασης ζώων, ήταν ορατή η έλλειψη σαφούς νομικού πλαισίου. Η ψήφιση τον περασμένο Απρίλιο του νόμου 4039/2012 για «τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό» έδωσε αρκετά «εργαλεία» στους δικαστές. Μεταξύ άλλων, αυστηροποίησε τις ποινές για όσους κακοποιούν και θανατώνουν ζώα, προβλέποντας επιβολή διοικητικών προστίμων έως 30.000 ευρώ για κάθε ζώο και κάθε περιστατικό, αλλά και ποινές φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους και χρηματικές ποινές από 5.000 έως 15.000 ευρώ για τους παραβάτες.
Στο πλαίσιο αυτό και μολονότι ο νόμος δεν το προέβλεπε σαφώς, η πρωτοβουλία της προϊσταμένης της εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών κ. Ελένης Ράικου για ορισμό του πρώτου «εισαγγελέα ζώων» κατέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η δικαιοσύνη θα αρχίσει να εφαρμόζεται και για τους τετράποδους φίλους μας. Τη θέση κατέλαβε η εισαγγελέας Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, η οποία μεταξύ άλλων θα μπορεί να διατάσσει την οριστική κατάσχεση ενός ζώου εάν διαπιστωθεί ότι αυτό κακοποιείται, να απαγορεύει την απόκτηση άλλου ζώου από άτομα που κακομεταχειρίζονται ζώα, αλλά και να ελέγχει καταγγελίες για παράνομα κυνοκομεία ή εκτροφεία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η αρμοδιότητα της εισαγγελέως αφορά αδέσποτα, δεσποζόμενα και ζώα της άγριας πανίδας, αλλά περιορίζεται στην Αττική. Ενδιαφέρον αποτελεί το γεγονός ότι η κ. Αγγελοπούλου είναι ταυτόχρονα και αρμόδια εισαγγελέας για την ενδοοικογενειακή βία: έχει βρεθεί ότι όσοι κακοποιούν ζώα επιφυλάσσουν βίαιες εκδηλώσεις και στους γύρω τους. Σύμφωνα με πληροφορίες, ως προτεραιότητα έχει τεθεί η παύση της λειτουργίας παράνομων εκτροφείων ζώων. Φυσικά, η καταρχήν αρμόδια αρχή για τη βεβαίωση παραβάσεων είναι η Ελληνική Αστυνομία.
Αποτεφρωτήρας ζώων
Την ίδια στιγμή, εγκρίθηκαν οι περιβαλλοντικοί όροι για την αδειοδότηση της λειτουργίας του πρώτου αποτεφρωτικού συστήματος χαμηλού δυναμικού για την καύση νεκρών ζώων συντροφιάς. Πρόκειται για πρωτοβουλία του Περιβαλλοντικού Συνδέσμου Αθήνας - Πειραιά (ΠΕΣΥΔΑΠ, περιλαμβάνει τους Δήμους Αγίας Βαρβάρας, Αγίων Αναργύρων και Καματερού, Αιγάλεω, Αχαρνών, Ιλίου, Κερατσινίου και Δραπετσώνας, Κορυδαλλού, Μοσχάτου και Ταύρου, Νέας Σμύρνης, Νέας Φιλαδέλφειας και Χαλκηδόνας, Νίκαιας και Αγ. Ι. Ρέντη, Πεντέλης, Περάματος, Περιστερίου, Πετρούπολης, Σαλαμίνας, Φυλής και Χαϊδαρίου), η οποία χρειάστηκε πέντε χρόνια για να «περάσει» από όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες, που έφτασαν τις 14 στον αριθμό. Σε κάθε περίπτωση, ο αποτεφρωτήρας που βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του Διαδημοτικού Κέντρου Περίθαλψης Αδέσποτων Ζώων (ΔΙΚΕΠΑΖ) τίθεται επιτέλους σε λειτουργία. «Ηταν καιρός να πάψει η ανεπίτρεπτη πρακτική της παράνομης απόρριψης νεκρών ζώων σε κάδους απορριμμάτων, ρέματα ή άλλα σημεία, που αποτελεί την πραγματικότητα στα αστικά κέντρα», είπε στην «Κ» ο πρόεδρος του ΠΕΣΥΔΑΠ κ. Γρ. Γουρδομιχάλης. Αλλωστε, ο νόμος 4039/2012 είχε μεταφέρει την ευθύνη της περιβαλλοντικής διαχείρισης των νεκρών ζώων στους Δήμους.
Στον αποτεφρωτήρα θα φτάνουν τα νεκρά αδέσποτα ζώα που βρίσκονται στα όρια του ΠΕΣΥΔΑΠ και δεσποζόμενα από όλο το λεκανοπέδιο, έναντι αντιτίμου. Σε περίπτωση θανάτου ενός ζώου, ειδοποιείται το ΔΙΚΕΠΑΖ που το παραλαμβάνει σε ειδικό αυτοκίνητο-ψυγείο και το μεταφέρει προς αποτέφρωση.
Τα τραγούδια του είχαν χρώματα, μυρωδιές, θάλασσες κι αστέρια μακρινά, όμως πατρίδα δεν είχαν. Πατρίδα τους ήταν ο κόσμος όλος κι αγκάλιαζαν τον κόσμο όλο. Τα λόγια της αγάπης και της μοναξιάς όλοι τα καταλαβαίνουν κι ας μην ξέρουν τη γλώσσα. Είναι σαν τα πουλιά, που αν και ζουν σε διαφορετικές χώρες, όταν βρεθούν όλα μαζί μοιράζονται για αναπαμό το ίδιο τέλι, όπως τα ψάρια που κολυμπούν σ' όλες τις θάλασσες, όπως τα σύννεφα που σ' άλλες χώρες φέρνουν βροχές, σ' άλλες σκιές και σ' άλλες ανακούφιση, σαν κρύβουν μέσα τους τη κάψα του ήλιου.
Απόσπασμα από το νέο βιβλίο της Άννας Γαλανού.
Το σχετικό βίντεο:
Έχουμε την τιμή να την φιλοξενούμε στις Αμπλοκάριστες.
Πως ξεκινάς όμως μια συνέντευξης εφ' όλης της ύλης, χωρίς φόβο και πολύ πάθος.
Το ερωτηματολόγιο του Προύστ είναι νομίζω το καταλληλότερο.
Σκεφτείτε λοιπόν την Άννα Γαλανού βυθισμένη σε μια μεγάλη και μαλακή πολυθρόνα .Με νότες απαλές και ταυτόχρονα συναρπαστικές να γεμίζουν τον χώρο.Η μυρωδιά του ζεστού καφέ να πλημμυρίζει το χώρο και να απαντά.
Α: - Ποιο είναι το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου; Α.Γ.: Ειλικρίνεια, ευθύτητα, προσφορά.
Α: - Ποια αρετή προτιμάτε σ' έναν άντρα; Α.Γ.: Να μην προσποιείται.
Α: - Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα; Α.Γ. Να παίρνει αποφάσεις.
Α: - Τι εκτιμάς περισσότερο στους φίλους σου; Α.Γ.: Να χαίρονται με τη χαρά μου
Α: - Το βασικό σου ελάττωμα; Α.Γ.: Ο αυθορμητισμός.
Α: - Τι είναι για σένα ευτυχία και τι δυστυχία; Α.Γ.: Ευτυχία είναι οι μικρές χαρές της ζωής και η υγεία. Δυστυχία είναι να κάνεις πράγματα που δεν πιστεύεις και τα κάνεις ακολουθώντας "πρέπει".
Α: - Αν δεν είσαι ο εαυτός σου, ποιος θα ήθελες να ήσουν; Α.Γ.: Δεν το έχω σκεφτεί… νομίζω πως είμαι μια χαρά.
Α: -Ποιο είναι το ιδανικό μέρος για να ζεις; Α.Γ.: Κοντά στη φύση, κατά προτίμηση σε ορεινό μέρος.
Από την Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγο – παιδοψυχολόγο - συγγραφέα
Οι λέξεις κρίση, ύφεση, σπρέντ, τρόικα, περικοπές, ελαστική εργασία, ανεργία έχουν μπει στη καθημερινή μας ζωή εδώ και ενάμιση χρόνο με σημαντικές επιπτώσεις στον προγραμματισμό που κάθε νοικοκυριό είχε εδώ και χρόνια κάνει.
Οι αλλαγές είναι πολλές, οι κόποι και οι θυσίες των πολιτών για να αποκτήσουν με δάνειο ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, να σπουδάσουν τα παιδιά τους ή να τα στείλουν για μεταπτυχιακό έχουν ανατραπεί. Ξαφνικά ήλθε μια καταιγίδα, ένας σεισμός πολύ δυνατός και παρέσυρε τη σταθερότητα που είχε κάθε άνθρωπος με κόπο κατακτήσει. Τα περισσότερα νοικοκυριά είναι βυθισμένα στην αγωνία, την απελπισία, την ανασφάλεια και την απόγνωση. Ο θυμός, η αγωνία, η θλίψη είναι τα πρώτα συναισθήματα που κάθε άνθρωπος βιώνει από αυτή τη κατάσταση. Τα ερωτηματικά πολλά: Τι άλλο θα γίνει; Πώς θα είναι από δω και πέρα η ζωή μας; Τι θα γίνει με τα παιδιά μας; Με τα χρέη μας;
Μάρτυρες αυτών είναι τα παιδιά μας που μήνες τώρα από τους τηλεοπτικούς δέκτες βομβαρδίζονται με πληροφορίες για την τραγικότητα στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία μας και έχουν μάθει πρόωρα για την κρίση, για τις περικοπές και την ελαστική εργασία. Παράλληλα, ακούνε τους γονείς να συζητούν μεταξύ τους και όλο να κάνουν υπολογισμούς. Μετά τις 10 με 15 κάθε μήνα οι γονείς τους δείχνουν πολύ στενοχωρημένοι και προβληματισμένοι για το πώς θα τα βγάλουν πέρα μέχρι να καταβληθεί ο επόμενος μισθός τους. Όσο και αν προσπαθούν με δυσκολία συγκρατούν τον εκνευρισμό τους όταν τα παιδιά συνέχεια ζητάνε. Όλα αυτά φαίνονται απειλητικά στα παιδικά μάτια, τους δημιουργείται αγωνία και κατακλύζονται από ανασφάλεια. Τα παιδιά σκέφτονται: «Αυτή η κρίση έχει κάνει πολύ κακό στον μπαμπά και στη μαμά, μου λένε ότι δεν θα πάρω νέο παιχνίδι παρά μόνο τα Χριστούγεννα ή στη γιορτή μου, ή μου λένε συνέχεια να προσέχω τα ρούχα μου γιατί δεν μπορούν να μου πάρουν άλλα. Δεν καταλαβαίνω γιατί μου τα λένε αυτά, μήπως δεν είμαι καλό παιδί και για αυτό με τιμωρούν;» Αυτές είναι ένα μικρό μέρος από τις σκέψεις ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας. Τα πιο μεγάλα παιδιά αντιλαμβάνονται περισσότερα, βλέπουν την αγωνία του πατέρα ή της μητέρας τους μήπως χάσουν την δουλειά τους, καταλαβαίνουν ότι δεν τα βγάζουν πέρα οικονομικά παρότι οι γονείς τους το κρύβουν επιμελώς. Τους λένε με διακριτικό τρόπο: Δεν θα γραφτείς σε αυτή τη δραστηριότητα που θέλεις, άστο για αργότερα ή δεν θα πάμε διακοπές φέτος όπως άλλες χρονιές κλπ.
Τα δε παιδιά της εφηβείας είναι ενήμερα για την κατάσταση της οικογένειάς τους ακόμη και αν οι γονείς τους προσπαθούν να το κρύψουν. Αν μάλιστα κάποιος από τους γονείς είναι άνεργος η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Η ανησυχία και η αγωνία πλανώνται συνέχεια στην ατμόσφαιρα.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς όμως; Πώς να το αντιμετωπίσουν; Να ενημερώσουν τα παιδιά τους γι’ αυτό που συμβαίνει ή πρέπει να το κρατήσουν μυστικό;
Η απάντηση; Είναι αδύνατο να κρατήσετε μακριά από τα παιδιά κάθε ηλικίας, μια τόσο σοβαρή κατάσταση. Μην ξεχνάτε ότι ακόμη και τα μικρά παιδιά διαβάζουν στα μάτια σας, στο πρόσωπό σας, στις εκφράσεις σας, αυτά που αισθάνεστε. Αυτό τους δίνει τη δυνατότητα να κάνουν διάφορα σενάρια ή υποθέσεις επιστρατεύοντας τη γόνιμη φαντασία τους. Διακατέχονται από μεγάλη αγωνία και νιώθουν υπεύθυνα που οι γονείς τους δεν είναι χαρούμενοι. Το ίδιο νιώθουν και τα μεγαλύτερα παιδιά που ίσως έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην πληροφόρηση και δεν γνωρίζουν πώς να την ερμηνεύσουν και τι ακριβώς σημαίνει για την οικογένειά τους.
Τι να κάνετε:
Είναι καλύτερα να ενημερώσετε τα παιδιά σας για την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς σας εσείς οι ίδιοι με απλά λόγια, προσαρμοσμένα στην ηλικία τους .
Στα παιδιά προσχολικής ηλικίας ή και των πρώτων σχολικών τάξεων δεν χρειάζονται λεπτομέρειες. Ο τρόπος της ενημέρωσής σας θα είναι καθησυχαστικός .
Στα μεγαλύτερα παιδιά εξηγείστε εκτενέστερα για την κρίση και τις επιπτώσεις στην ζωή της οικογένειάς σας. Πέστε τους ότι αυτό συμβαίνει και στις οικογένειες των φίλων τους, γιατί αυτό θα τα ηρεμήσει. Συζητείστε μαζί τους για τις αναγκαίες περικοπές που κάνετε και ζητείστε τους να συνδράμουν και τα ίδια.
Είναι σημαντικό να μιλήσετε με καθησυχαστικό τρόπο και ηρεμία στα παιδιά και βάλτε με τα μεγαλύτερα μαζί κάποιους στόχους στον οικονομικό προϋπολογισμό του μήνα ώστε να νιώσουν συμμέτοχα και ισότιμα. Αυτό λειτουργεί καθοριστικά στον ψυχισμό τους, αισθάνονται ότι οι γονείς είναι δυνατοί και τους δίνετε και στόχο ώστε να προσπαθήσουν να βοηθήσουν.
Αν βέβαια στην οικογένεια υπάρχει κάποιος γονιός που είναι άνεργος και μάλιστα ο πατέρας η κατάσταση είναι πιο δύσκολη γιατί η αγωνία και η ανησυχία πλανώνται στην ατμόσφαιρα. Αν μάλιστα ο γονιός αισθάνεται ότι κλείνουν οι πόρτες τότε η απελπισία, η απόγνωση και ίσως η απομόνωση εγκαθίστανται. Δύσκολο να κρυφτούν αυτά τα συναισθήματα από τα παιδιά. Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να τους μιλήσετε αλλά δίνοντάς τους την ελπίδα ότι κάνετε τα πάντα και πιστεύετε ότι σύντομα θα βρείτε δουλειά. Αυτό το αισιόδοξο μήνυμα όμως πρέπει να επαληθεύεται στην καθημερινότητά σας.
Γενικά προτείνω:
Να ενημερώνετε τα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους για αυτό που συμβαίνει.
Να τα καθησυχάζετε και να τους εμπνέετε εμπιστοσύνη.
Να τα διαβεβαιώνετε ότι είστε δίπλα τους.
Να ζητάτε τη συμμετοχή τους σε κάποιο τομέα του μηνιαίου προϋπολογισμού της οικογένειάς σας.
Να ασχολείστε με αυτά (αυτό είναι πιο πολύτιμο από τα υλικά αγαθά και τους το έχουμε στερήσει)
Διαβεβαιώστε τα ότι η οικογένειά σας είναι ενωμένη σαν μια γροθιά και μπορεί να διαχειριστεί κάθε δυσκολία.
Να είστε πρόθυμοι να συζητάτε τα συναισθήματά τους και να απαλύνετε την ανησυχία και τους φόβους τους.
Να μην ξεχνάτε ότι έχουν τα μάτια στραμμένα στον τρόπο λειτουργίας και συμπεριφοράς σας.
Αν διαπιστώσετε ότι υπάρχει αλλαγή στη συμπεριφορά τους (π.χ. Δυσκολίες στον ύπνο, εφιάλτες, φοβίες, ανεξήγητα κλάματα, κακή διάθεση, επιθετικότητα, πτώση στη σχολική επίδοση κλπ.) προσπαθήσετε να διερευνήσετε τους λόγους και τότε ζητείστε βοήθεια.
Το τραγούδι του Σαββόπουλου είναι ιδιαίτερα επίκαιρο… «Πώς να κρυφτείς από τα παιδιά; Έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα.»
Τελικά η ζωή είναι μια συνεχή αναζήτηση ,μάθηση ...κτλ. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Σήμερα η δευτερότοκη κόρη θα παραδώσει μια εργασία για το μάθημα της μουσικής με θέμα τον Πιοτρ Τσαϊκόφσκι. Φυσικά την βοήθησα.Το αποτέλεσμα όμως με κάνει περήφανη και με μεγάλη μου χαρά η κουκουβάγια μάνα σας την παρουσιάζω . Να σημειώσω ότι χρειάστηκαν 5 μέρες εντατικής εργασίας ώστε να καταλήξουμε στις φωτογραφίες,τα μουσικά θέματα,την επιλογή και την επεξεργασία των πληροφοριών.
ΕΝΟΤΗΤΑ 1
Ο Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι γόνος του Ίλυα και της δεύτερης συζύγου του Αλεξάνδρας γεννήθηκε στις 7 Μαΐου το 1840 στο Βότσκινσκ.
Η μητέρα του Αλεξάνδρα Αντρέγιεβνα ντ’Ασσιέ .κατά το ήμισυ γαλλικής καταγωγής ήταν μια γυναίκα σκληρή απέναντι στην οικογένεια της.
Ο πατέρας του Ίλυα Πέτροβιτς Τσαϊκόφσκι ήταν διευθυντής εργοστασίων σε διάφορες ρωσικές πόλεις.
Έξι αδέλφια από την ίδια μητέρα και ο συνθέτης δεύτερος κατά σειρά .
Στην οικογένεια ενσωματωμένη ήταν και η ετεροθαλής αδελφή του από τον πρώτο γάμο του πατέρα του Ίλυα , η Ζιναΐδα .Τέσσερα αγόρια ,ο Νικολάι,ο Ιππόλυτος και οι δίδυμοι Ανατόλι και Μοντέστ ,η αδελφή του Αλεξάνδρα χρειάστηκαν την φροντίδα μια κουβερνάντας γαλλικής καταγωγής, την Φαννύ Ντουρμπάχ.
Η κουβερνάντα τους προσέφερε την αγάπη και την τρυφερότητα που έλειπε από την μητέρα τους Αλεξάνδρα.
Παρόλο που η μητέρα του περιγράφεται ως ψυχρή και απόμακρη με τον Πιότρ υπάρχει μια ιδιαίτερη και αμφίδρομη σχέση .
Ο συνθέτης σε ηλικία πέντε ετών ξεκίνησε με την βοήθεια τον γονιών του μαθήματα πιάνου , η επιτυχία του αναδεικνύετε στο γεγονός ότι μπορούσε να διαβάζει μουσική τόσο καλά όσο και ο δάσκαλος του , μόνο μέσα σε τρία χρόνια εκμάθησης . Οι γονείς του Πιότρ θέλοντας να τον βοηθήσουν για να εξασκήσει το ταλέντο του , προσέλαβαν έναν καθηγητή μουσικής για να τον διδάξει του αγόρασαν ένα πιάνο για να εξελίχθη στα μαθήματα και στις σπουδές του στο πιάνο .
Μετά από μερικά χρόνια η ενθάρρυνση των γονιών του έπαψε πλέον να είναι τόσο μεγάλη.
Το 1850 οι οικογένεια του αποφάσισε να τον σπουδάσει στην σχολή Αυτοκρατορική Νομική Σχολή η οποία αυτή σχολή βρισκόταν στην Αγία Πετρούπολη .
Η σχολή αυτή λειτουργούσε ως ίδρυμα και ήταν για τους λιγότερο αριστοκράτες και μεγαλοαστούς.
Τελειώνοντας τη σχολή ο Πιότρ θα είχε μια καριέρα ως δημόσιος υπάλληλος , η σχολή δέχονταν ως δώδεκα ετών να είναι τα παιδία όπου θα διδαχτούν.
Ο Πιοτρ εφόσον είχε γραφτεί στη σχολή όπου φοιτούσε θα έπρεπε να μείνει εσώκλειστος για δύο χρόνια ,στο προκαταρκτικό σχολείο της Αυτοκρατορικής Νομικής Σχολής 1.300 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του , τους γονείς του και τα αδέλφια του .
Μετά από δύο μόλις χρόνια ο Πιοτρ μεταφέρθηκε στην Αυτοκρατορικής Νομικής Σχολής για να ενταχτεί σε έναν επταετή κύκλων μαθημάτων .
Το 1854 (25 Ιουνίου) η μητέρα του πέθανε από χολέρα όταν ο Τσαϊκόφσκι ήταν δεκατεσσάρων ετών. Ο θάνατος της φαίνεται να στοίχησε πολύ στον ψυχικό ευαίσθητο κόσμο του αφού ποτέ δεν ξεπέρασε τον θάνατο της μητέρας του.
Η Φαννύ Ντουρμπάχ άργησε να ενημερωθεί για τον θάνατο της Αλεξάνδρας και για αυτό ευθύνεται το σοκ του Πιοτρ όπως έχει αναφερθεί και ενημερώθηκε μετά από δύο χρονιά .
Ο Τσαϊκόφσκι μετά τον θάνατο της μητέρας του σύνθεσε το πρώτο του κομμάτι όπου ήταν Βαλς προς μνήμην της μητέρας του , συγγραφείς υποστηρίζουν πως ο θάνατος της μητέρας του έπαιξε μεγάλο ρόλο στην σεξουαλική του ζωή του, επίσης υποστηρίζουν πως στην σχολή όπου φοίτησε ο Πιοτρ υπήρχαν μόνο αγόρια όπου φοιτούσαν , και έτσι αναπτύσσονταν οι σεξουαλική τους επαφή μεταξύ του , στην ηλικία δεκαπέντε ετών ο Πιοτρ ανακάλυψε την έλξη του στο ίδιο φύλο , έτσι εναντιώθηκε στον εαυτό του όταν διαπίστωσε τη του συνέβη .
Στη σχολή όπου πήγαινε παρακολουθούσε θέατρο και όπερα με πολλούς φοιτητές του. Με τον Αλεξέι Ακπούτιν και τον Βλαντιμίρ Γκέραρντ, αναπτύχθηκαν έντονα φιλικά αισθήματα . Η φιλία αυτή διήρκησε για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Φράντζ Μπέκερ ήταν κατασκευαστής πιάνων, επισκεπτόταν όμως τη σχολή και δίδασκε τους μαθητές αυτή ήταν μόνο η μουσική εκπαίδευση όπου υπήρχε στην σχολή και όπου διδάχτηκε ο Τσαϊκόφσκι .
Το 1855 ο Ίλυα πλήρωσε το μεγάλο δάσκαλο πιάνου τον Ρούντολφ Κούντινγκερ και η καταγωγή του ήταν η Νυρεμβέργη. Ο Ίλυα ρώτησε τον δάσκαλο για την μουσική καριέρα του Πιόρτ και ο Κούντινγκερ του απάντησε ‘‘πως τίποτα δεν υποδείκνυε έναν μελλοντικό συνθέτη ή έστω έναν καλό ερμηνευτή’’.
Ενότητα 2
Μια παράσταση του Μότσαρτ ‘‘εμφύτεψε’’ στο μυαλό του Τσαϊκόφσκι να ξανά ξεκινήσει στα είκοσι τρία του να ασχολείται με την μουσική και για αυτό αποφασίζει να γραφτή σε ωδείο , γράφτηκε λοιπόν στο ωδείο της Αγίας Πετρούπολης ο δάσκαλος του ήταν οΆντον Ρουμπινστάιν, ύστερα αποφάσισε να μετακομίσει όπου το πραγματοποίησε και πήγε στην Μόσχα εκεί συνέχισε να πηγαίνει σε ωδείο εκεί διδάχτηκε θεωρητική μουσική ενώ παραιτείτε από την δουλεία ως δημόσιος υπάλληλος.
Ουσιαστικά το έργο του συνθέτη ξεκίνησε όταν έγραψε το περίφημο Βαλς για την απώλεια της μητέρας του.Ο Πιοτρ τελειώνει τις σπουδές του το 1866 και ήταν ολοφάνερο πως ήταν επηρεασμένος από την Δυτική μουσική ενώ ταυτόχρονα διδάσκει θεωρητική μουσική στο ωδείο.
Σε αυτήν την χρονική περίοδο ο συνθέτης γνωρίζει την «ομάδα των Πέντε».
Η φράση «Η Ομάδα των Πέντε» ή απλώς «Οι Πέντε» χρησιμοποιείται στην ιστορία της δυτικής μουσικής αναφορικά με τους παρακάτω πέντε Ρώσους συνθέτες, οι οποίοι έδρασαν στο πλαίσιο της εθνικής ρωσικής σχολής της μουσικής του 19ου αιώνα: Μίλι Αλεξέγιεβιτς Μπαλακίρεφ (1837-1910) Σεζάρ Αντόνοβιτς Κιουί (1835-1918) Αλεξάντερ Μποροντίν (1833-1887) Μοντέστ Πετρόβιτς Μούσοργκσκι (1839-1881) Νικολάι Αντρέγιεβιτς Ρίμσκι - Κόρσακοβ (1844-1908) Η ονομασία της «Ομάδας των Πέντε» στα ρώσικα είναι “Могучая кучка”, που σημαίνει «Ισχυρή Χούφτα». Ο χαρακτηρισμός αυτός καθιερώθηκε από τον κριτικό Βλαντιμίρ Στάσοφ το 1867, μετά από μια συναυλία σε ένα πανσλαβικό συνέδριο στην Αγία Πετρούπολη, με σκοπό να περιγράψει τις κοινές δραστηριότητες των πέντε συνθετών για την καλλιέργεια και την προβολή στην Ευρώπη μιας ρωσικής μουσικής με εθνικό χαρακτήρα. Οι «Πέντε» γνωρίστηκαν στην Αγία Πετρούπολη μέσω του Μπαλακίρεφ, σταδιακά από το 1856 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1860. Έδρασαν ως ομάδα κάτω από την καθοδήγηση του Μπαλακίρεφ και με σημαντικό υποστηρικτή τον κριτικό Βλαντιμίρ Στάσοφ. Ο Μπαλακίρεφ αποσύρθηκε από τα μουσικά δρώμενα στις αρχές της δεκαετίας του 1870, κάτι που οδήγησε σε μια σταδιακή χαλάρωση των δεσμών μεταξύ των πέντε συνθετών στα επόμενα χρόνια. Οι «Πέντε» δεν εκπροσωπούσαν κάποιο κίνημα στην ιστορία της μουσικής, ούτε ήταν όλοι συνθέτες στο κύριό τους επάγγελμα, αλλά ήταν στην πραγματικότητα μια μουσική «παρέα», με κοινό στόχο την ανάπτυξη μιας εθνικής ρωσικής μουσικής που θα ενσωμάτωνε το ρωσικό λαϊκό στοιχείο στην έντεχνη μουσική, διακρίνοντάς την από τη δυτική μουσική της Γερμανίας και της Γαλλίας, αλλά και από τη μουσική άλλων Ρώσων συνθετών, όπως οι αδερφοί Άντον και Νικολάι Ρουμπινστάιν και ο Τσαϊκόφσκι, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Στάσοφ, δεν είχαν εθνικό «χρώμα» στις συνθέσεις τους και εκπροσωπούσαν τους ωδειακούς θεσμούς της Ρωσίας, στα πρότυπα των γερμανικών ακαδημιών μουσικής.
Υπό αυτήν την έννοια, οι «Πέντε» αναφέρονται συχνά ως συνεχιστές του έργου του Μιχαήλ Γκλίνκα (1804-1857), ο οποίος θεωρείται ο «πατέρας» της ρωσικής εθνικής μουσικής σχολής, και του Αλεξάντερ Νταργκομίζσκι (1813-1869), ο οποίος συνεργάστηκε στο τέλος της ζωής του με την «Ομάδα των Πέντε». Κάποιοι από τους «Πέντε» ασχολήθηκαν επίσης με την καταγραφή και εναρμόνιση ρωσικών παραδοσιακών τραγουδιών.
Ο Κόρσακοβ ασχολήθηκε επίσης με την καταγραφή του παλαιορωσικού μονοφωνικού εκκλησιαστικού μέλους («ζναμένι»), το οποίο καταγόταν από το βυζαντινό μέλος και καταγραφόταν με μια εξελιγμένη μορφή της βυζαντινής παρασημαντικής. Στο πλαίσιο μιας γενικότερης προβληματικής των «εθνικών μουσικών σχολών» του Ρομαντισμού σχετικά με το τι κάνει μια μουσική «εθνική» ή «μη εθνική», οι μεταγενέστεροι Ρώσοι συνθέτες του 20ού αιώνα, όπως και πολλοί σύγχρονοι μουσικολόγοι, με γνωστότερο τον Richard Taruskin, έχουν επισημάνει ότι η μουσική των «Πέντε» ήταν κάποιες φορές περισσότερο «ιταλική» ή «γαλλική» παρά «ρωσική» (ενδεικτικό παράδειγμα αυτό του Κιουί) ή ακόμα ότι η μουσική του Τσαϊκόφσκι ήταν πολλές φορές περισσότερο «ρωσική» από αυτή των Πέντε, παρά τις σχετικές κατηγορίες εναντίον του Τσαϊκόφσκι, κυρίως από τον Στάσοβ και τον Μπαλακίρεφ.
Ο Στραβίνσκι, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Κόρσακοβ, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ο Τσαϊκόφσκι υπήρξε, αν όχι εθνικιστής και λαϊκιστής, όπως οι Πέντε, πάντως βαθύτατα εθνικός, πράγμα που φαίνεται και από το χαρακτήρα και τη διαμόρφωση των μουσικών του θεμάτων, και από τη ρυθμική φυσιογνωμία των έργων του». Η προσπάθεια των Πέντε για την ανάπτυξη μιας εθνικής ρωσικής έντεχνης μουσικής δεν περιορίστηκε πάντως στην ίδια τη μουσική μόνο, που ήταν ιδιαίτερα επιτυχής στην Ευρώπη ως «εξωτική», αλλά και στη θεματολογία των πολυάριθμων τραγουδιών που έγραψαν, μελοποιώντας ποίηση σημαντικών Ρώσων λογοτεχνών, όπως ο Πούσκιν, καθώς και στις πολυάριθμες όπερες που συνέθεσαν με θέματα από την ρωσική ιστορία (Ο Πρίγκηπας Ιγκόρ του Μποροντίν είναι από τις πιο γνωστές και πολυπαιγμένες όπερες).
Ως σημαντικότερα μέλη της Ομάδας των Πέντε αναγνωρίζονται σήμερα οι Μποροντίν, Μούσοργκσκι και Κόρσακοβ. Ο Μούσοργκσκι μάλιστα επηρέασε σημαντικά τον Ντεμπυσύ, καθώς στο έργο του Εικόνες από μια Έκθεση ανιχνεύονται οι αρχές του ιμπρεσιονισμού στη μουσική. Η ενορχηστρωτική τεχνική του Κόρσακοφ ήταν επίσης σημαντικό επίτευγμα για την εποχή, ενώ το σύγγραμά του Εγχειρίδιο Ενορχήστρωσης διδάσκεται ακόμα και σήμερα σε μουσικές Ακαδημίες και Πανεπιστήμια.
Το 1870, μετά από μια αποτυχημένη ερωτική ιστορία, σύνθεσε την ουβερτούρα "Ρωμαίος και Ιουλιέτα". Το 1875 σύνθεσε το "κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε Β ελάσσονα, Νο 1", που έγινε η δημοφιλέστερη σύνθεσή του για πιάνο.
Φημολογείται Το 1869 ερωτεύεται τον 'Εντουαρτ Ζακ, έναν 15χρονο μαθητή (σε όλη του τη ζωή οι εραστές του θα είναι νεαρής ηλικίας).
Tα αισθήματα του για τον Ζακ θεωρούνται η πηγή έμπνευσης για το ερωτικό θέμα του έργου"Ρωμαίος και Ιουλιέτα".Ο Ζακ ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του και η αυτοκτονία του σε ηλικία 19 ετών τον συντρίβει. 14 χρόνια αργότερα γράφει στο ημερολόγιό του πόσο του λείπει, πόσο κλαίει ακόμα γι'αυτόν και πως δεν έχει αγαπήσει κανένα περισσότερο.
Κάποια στιγμή αναφέρει στον μικρό του αδελφό:
"δημιουργούν ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα σε μένα και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Σφραγίζουν το χαρακτήρα μου με μία αίσθηση αποξένωσης, έναν τρόμο απέναντι στους άλλους, υπερβολική συστολή και καχυποψία... όλα αυτά με κάνουν ολοένα και πιο αντικοινωνικό".
Ο Πιοτρ απορροφάται στην τέχνη που αγαπά και γίνεται εξαιρετικά παραγωγικός.
Το 1876 έγραψε τη "Λίμνη των κύκνων", που αρχικά η κριτική και το κοινό την υποδέχτηκαν χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό. Αργότερα η λίμνη των κύκνων αγαπήθηκε πολύ από το κοινό και είναι μέχρι σήμερα πολύ γνωστό και αγαπημένο.
Το 1877 άρχισε να παίρνει οικονομική βοήθεια από μια πλούσια χήρα, τη Ναντιέζντα φον Μεκ, με την οποία συνδέετε ερωτικά.
Πλέον ο Τσαικόφσκι δεν έχει θέμα τα οικονομικά και σταμάτησε να διδάσκει .Αφοσιώθηκε στη σύνθεση.
Η 4η Συμφωνία του (1877) είναι αφιερωμένη σ' αυτήν, ενώ από την παρουσία της είναι εμπνευσμένα και άλλα έργα του αυτής της εποχής, όπως οι λυρικές του όπερες
"Ευγένιος Ονιέγκιν",
"Ντάμα Πίκα",
"Ζαν ντ' Αρκ".
Ο συνθέτης όμως είχε καταθλιπτικές τάσεις από την καταπίεση που δεχόταν από τις απόψεις της τότε εποχής της ιδιαιτερότητας του έτσι αναγκάζεται να παντρευτεί.
Ο γάμος του με τη νεαρή Αντωνία Ιβάνοβνα Μιλιούκοβνα κράτησε μόνο τρεις μήνες.
Η αποτυχία αυτή τον οδήγησε σε απόπειρα αυτοκτονίας και τη σύζυγό του σε άσυλο φρενοβλαβών. Μετά από αυτό αποσύρθηκε σ' ένα μικρό σπίτι στην εξοχή, όπου έζησε μόνος δουλεύοντας ακατάπαυστα.
Ενότητα 3
Το 1891 του κόπηκε η επιχορήγηση της φίλης του Ναντιέζντα και επισκέφτηκε τις ΗΠΑ, όπου έγινε δεκτός ως "βασιλιάς της μουσικής".
Η περιοδεία στην Αμερική εξαντλητική και επιστρέφει στην πατρίδα του φοβερά κουρασμένος και θλιμμένος.
Παρόλα αυτά η φήμη του Τσαικόφσκι είναι μεγάλη και ο Τσάρος του δίνει ισόβια τιμητική σύνταξη και τα έργα του αναπαραγόντουσαν σε όλα τα μεγάλα μέγαρα μουσικής.
Η θλίψη του Πιοτρ ίσως να οφειλόταν και στο κακό προαίσθημα που είχε.
Αυτό αποτυπώνεται στην τελευταία του και 6η συμφωνία του την ονομαζόμενη «Παθητική».
Η τελευταία νότα αν κάποιος μπορεί να το πει έτσι είναι ένα «μπαμ».
Η Παθητική γνωρίζει στην πρώτη της εκτέλεση μεγάλη επιτυχία τον Οκτώβρη στην Αγία Πετρούπολη.
15 μέρες όμως αργότερα ο Πιοτρ Τσαικόφσκι ,στις 6 Νοεμβρίου το 1893 αφήνει την τελευταία του πνοή.
Κατά την επίσημη εκδοχή θανάτου του λέγεται ότι πέθανε από χολέρα.
Η Αλεξάντρα Ορλόβα γνωστή Ρωσίδα μουσικολόγος αναφέρει ότι ο Τσαικόφσκι αυτοκτόνησε από κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αρσενικού.
Τον τρόπο φαίνεται να τον έχει επιλέξει ο ίδιος για να αποφύγει τον εξευτελισμό και τον κοινωνικό εξοστρακισμόλόγω των φημών που υπήρχαν για τον ερωτικό του δεσμό με έναν 18χρονο ευγενή.
Η ημέρα θανάτου του από τους θαυμαστές του έχει χαρακτηριστεί ως την μέρα που πέθανε η μουσική.
Ο Τσαικόφσκι είχε αναγνωριστεί ως μεγάλος μουσικοσυνθέτης πριν τον θάνατο του και αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.
Ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως Ρώσος δημιουργός της Ρομαντικής περιόδου και ένας από τους πιο διάσημους συνθέτες όλων των εποχών.
Τέλος να ευχαριστήσω τον κατά κόσμο Αλέξανδρο Κ. για την πολύτιμη βοήθεια του
Ένα ποτήρι κρασί την ημέρα «χτίζει» γερά οστά και μειώνει τον κίνδυνο οστεοπόρωσης, σύμφωνα με νέα βρετανική μελέτη. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο East Anglia και το King’s College του Λονδίνου μελέτησαν τη σύνδεση μεταξύ της διατροφής και του κινδύνου καταγμάτων και ανακάλυψαν ότι οι μέτριες ποσότητες κρασιού αυξάνουν την οστική πυκνότητα στη σπονδυλική στήλη και στα ισχία.
Μπίρα και βαρύ αλκοόλ δεν βοηθούν τα οστά
Τα οφέλη αυτά πάντως δεν φάνηκε να συνδέονται με άλλα αλκοολούχα ποτά όπως η μπίρα και τα βαριά οινοπνευματώδη, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «American Journal of Clinical Nutrition».
Τα ευρήματα προέκυψαν μετά από παρακολούθηση 1.000 ζευγών διδύμων μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών στη Βρετανία με μέσο όρο ηλικίας τα 55 έτη. Οι επιστήμονες υπέβαλαν στις εθελόντριες ερωτήσεις σχετικά με τις διατροφικές συνήθειές τους και στη συνέχεια διεξήγαγαν απεικονιστικές εξετάσεις προκειμένου να μετρήσουν την πυκνότητα των οστών τους στην άρθρωση του ισχίου, στη σπονδυλική στήλη καθώς και στο επάνω μέρος του μηριαίου οστού.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα οι γυναίκες που κατανάλωναν μέτριες ποσότητες κρασιού εμφάνιζαν μεγαλύτερη οστική πυκνότητα στη σπονδυλική στήλη και στο ισχίο σε σύγκριση με όσες δεν έπιναν καθόλου κρασί ή προτιμούσαν άλλα είδη αλκοόλ.
Ευεργετικές πολυφαινόλες
Αν και δεν είναι γνωστό το πώς ακριβώς το κρασί ενισχύει τα οστά, προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι πιθανώς η ευεργετική δράση του οφείλεται στις πολυφαινόλες που περιέχει. Πρόκειται για χημικά τα οποία ανευρίσκονται στη φλούδα των σταφυλιών και όχι στην αλκοόλη.
Μπορεί η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ να φαίνεται ότι είναι ευεργετική για τα οστά, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τη μεγάλη κατανάλωση η οποία είναι γνωστό ότι αποτελεί παράγοντα κινδύνου για οστεοπόρωση.
Σε κάθε περίπτωση τα νέα ευρήματα είναι σημαντικά εάν κάποιος αναλογιστεί ότι μια στις τρεις γυναίκες και ένας στους 12 άνδρες εμφανίζουν οστεοπόρωση κάποια στιγμή στη ζωή τους. Οι γυναίκες που κάνουν χρήση στεροειδών φαρμάκων, που καπνίζουν, πίνουν πολύ και έχουν οικογενειακό ιστορικό της ασθένειας ανήκουν και στην ομάδα υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση οστεοπόρωσης.
"Είναι περίεργο ότι την Καθαρή Δευτέρα μας, που είναι τόσο αυστηρά (και πολύ εθελοντικά) νηστίσιμη, γίνεται, στο ελληνικό ύπαιθρο (*βγαίνουμε στο ύπαιθρο ακριβώς για να τονίσουμε την έννοια του καθαρμού...), η πιο εκδηλωτική γιορτή κοινωνικής επικοινωνίας και χαράς, με συσσωρευμένα (κούλουμα) κοινά αγαθά, ορεκτικότατους θαλασσινούς ή άλλους μεζέδες (που τους ζηλεύει η απαγορευμένη κρεωφαγία) και με κρασί σε άφθονη παροχή. Οι χοροί και τα τραγούδια επιδεικνύονται εορταστικά (βγαίνουν στο φως και οι παλιές ενδυμασίες) και μαζί τους (με τη βοήθεια του κρασιού και της ανοιξιάτικης ερεθιστικής ώρας) επιδεικνύεται και το σατιρικό παραδοσιακό πνεύμα του Έλληνα, που όταν εξασφαλίσει την ελευθερία του λόγου (η Αποκριά το επιτρέπει) γίνεται αριστοφάνεια δηκτικός. Πληθύνονται και τα ερωτοπόνηρα πειράγματα (κι ας είναι "καθαρή" Δευτέρα) και η αθυροστομία εκδηλώνεται αποκαλυπτική. Ο "χρόνος" και "τόπος" της ημέρας, μαζί με την ψυχολογία της αυριανής σαρακοστιανής απαγόρευσης, τα επιτρέπουν όλα. Οι βωμολοχίες και τα πορνόλογα ακούονται με ανεκτικότητα (και ευχαρίστηση) στην ώρα τους, πράγμα που θα ήταν αδιανόητο, για άλλες δημόσιες ώρες. Κι εδώ βρίσκεται η υπεροχή της συμπεριφοράς του λαού, απ'τις αυθαίρετες (και αταίριαστες περιστατικά και ξεκάρφωτες) αισχρολογίες των σύγχρονων θεατρικών παραστάσεων... ή και εκδόσεων.
Η αισχρολογία και πορνολογία της Αποκριάς είχαν και την αποστολή (στην ταιριαστή ώρα τους) κάποιας μύησης των νεότερων γενεών στα μυστικά της ερωτικής επαφής (για το καλό της τεκνογονίας), παράλληλα προς τις μαγικές επιδιώξεις τους για την ελπιδοφόρα γονιμοποίηση της γης.
Μέσα στο πνεύμα αυτό κυριαρχούν, την Καθαρή Δευτέρα παντού, και οι κωμικές αναπαραστάσεις του γάμου, όπου τον γαμπρό και τη νύφη υποδύονται πενιχρά και σατιρίσιμα πρόσωπα και τα σοβαρά σύμβολα του γάμου δίνονται με αστειότερον τρόπο. Ο σκοπός της γενικής "γονιμοποίησης" (για ανθρώπους, φυτέματα και κοπάδια) υπολανθάνει σοβαρώς' αλλά ακριβώς ο φόβος των βλαπτικών πνευμάτων (απ'τη φύση και τους ανθρώπους) στις κρίσιμες αυτές ώρες, κάνει την αναπαράσταση ένα "δρώμενο" ευτελές, για να μην υπάρξει ούτε "φθόνος", ούτε "βλάβη" κατά την αληθινή τέλεσή του.
Ακόμη και οι σοβαρές αναπαραστάσεις, όπως εκείνες του "βλάχικου γάμου" της Θήβας, δεν παραλείπουν να παρεμβάλουν το κωμικό στοιχείο, ακριβώς για να αποφύγουν το πιθανό "κακό μάτι" της πραγματικότητας. Τα διάφορα βλαπτικά πνεύματα - όπως και οι άνθρωποι- ξεγελιούνται εύκολα με τη σάτιρα, ή και με το μασκάρεμα (της Αποκριάς)."
Η ελληνική Καθαρή Δευτέρα είναι το αποκορύφωμα της απασχόλησης αυτής μικρών και μεγάλων με τους χαρταετούς, μια μέρα που η κοινή έξοδος των ανθρώπων στα "Κούλουμα" έκαμε τους μικρούς να παίρνουν όλοι μαζί τους το χαρτικό αυτό σύνεργο του υπαίθριου παιχνιδιού, να το χαίρονται ανταγωνιστικά και να το έχουν κάμει έθιμο πυκνό της Καθαρής Δευτέρας, εκεί που ήταν πρωτύτερα συνήθεια ελεύθερη, στο χρόνο της Άνοιξης και του Καλοκαιριού.
Όλες οι παλιές μαρτυρίες, όσο κι οι δικές μας προσωπικές θύμησες, μας λένε πως το παιχνίδι του χαρταετού ήταν παλιότερα μια παιδική διασκέδαση του υπαίθρου και της εξοχής, άσχετη από γιορτές, που η ψυχή των παιδιών λαχτάριζε να τη χαρεί με τις πρώτες λιακάδες της άνοιξης, ή και τις ξένοιαστες εκδρομές του καλοκαιριού, στις ώρες του κάμπου και τ'αλωνιού, όταν ο ουρανός παραστεκόταν από πάνω, χρυσός με το φως του και χαϊδευτικός με τ'αγέρι του.
Έτσι θυμούνται οι Σμυρνιοί τα "τσερκένια" τους, οι Κωνσταντινουπολίτες τους "ουτσουρμάδες" τους, οι Πόντιοι τα "πουλιά", οι Θρακιώτες τα "πετάκια", οι Ελλαδικοί τον "αετό" τους, τους "μύλους", την "ψαλίδα", τα "άστρα", το "φωτοστέφανο", κι οι Επτανήσιοι τον μεγάλο "φυσούνα". Τους αμολούσαν όταν ήθελαν απ'τα χωράφια και τις πλαγιές (χαρά και των γονιών τους, που κάπου εκεί θέριζαν ή αλώνιζαν), τους αμολούσαν και μέσα στην πόλη από τις πλατείες και τα οικόπεδα. Και τύχαινε κάποτε τις Κυριακές, (περισσότερο όταν πέφτανε στο Καρναβάλι), να βρίσκονται πάνω απ'τα κεφάλια των ανθρώπων πολλοί αετοί και να γίνονται μικρομάχες ανοιξιάτικες με τους σπάγγους, τις ουρές και τα χρωματιστά πολύγωνα στον ουρανό.
Είναι ένας πρόγονος των σημερινών πυραύλων, μικρογραφία της μεγάλης προσοχής του ανθρώπου προς τον πέρα απ'την επιφάνεια της γης χώρο, όπου εζήτησε να στείλει κάτι δικό του, έναν χάρτινο έστω εκπρόσωπο, αφού δε μπορούσε να πάει ο ίδιος. Κλασική είναι η θεωρία, πως οι χαρταετοί είναι επινόηση των Ανατολικών λαών κι είναι αλήθεια πως εκείνοι τους συστηματοποίησαν σε ποικιλίες και τους έδωσαν ζώσες μορφές (ψάρια, πουλιά, δράκοντες, δαίμονες, μάσκες, τοτέμ), τους χρησιμοποίησαν σε μαγικές ώρες, σε εξορκιστικές ενέργειες και σε θρησκευτικές εκδηλώσεις. Άλλοι έδεναν σ'αυτούς (πάνω σε μικρότερο χαρτί δεμένες) τις αρρώστιες και τις συμφορές, και τις άφηναν να φύγουν μακριά, άλλοι έστελναν προς τα επάνω τις ευχές και τις επιθυμίες τους, κι άλλοι προσάρμοζαν μικρές φλογέρες στο κεφάλι του αετού για να σφυρίζουν και να διώχνουν τα κακά πνεύματα.
Αλλά το περίεργο είναι ότι κι η ελληνική αρχαιότητα, δεν έλειψε απ'την πρωτοβουλία της αεροτεχνικής αυτής του χαρταετού. Παραδίδεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος (Δ' αι.π.Χ.) χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, έχουμε δε επίσης, σε ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής, παράσταση κόρης, που κρατεί στα χέρια της μικρή λευκή σαϊτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει. (Museo Nationale di Napoli).
Βέβαια, χρειαζόταν χαρτί , πολύ και λεπτό χαρτί, για να φτάσουμε στη σημερινή τελειότητα κι ευκολία του "αετού". Αλλά το χαρτί δεν το διέθεταν οι χώρες μας (όπως αργότερα η Άπω Ανατολή), αφού με δυσκολία το έβρισκαν (παπύρους κ.τ.λ.) για να γράψουν. Γι' αυτό και πιθανά πειράματα ή παιγνίδια των αρχαίων ως τον μεσαίωνα, θα πρέπει να γίνονταν με πανί, όπως το ήξεραν απ'τα πλοία κι όπως το χρησιμοποιούν ακόμη για έρευνες με "αετούς", επιστημονικές.
Τα πλουσιόπαιδα της Ευρώπης που διέθεταν χαρτί (είδος μεγάλης πολυτέλειας), άρχισαν πρώτα τη χρήση του παιχνιδιού "αετού" όπως το βλέπουμε κι από παλιότερες χαλκογραφίες. Γαλλική παράσταση μας δείχνει παιδί με χαρταετό ήδη το 1657 και άλλη το 1807. Από εκεί ήρθε το παιχνίδι και στην Ελλάδα, πιάνοντας πρώτες τις επαρχίες της επιμειξίας με την Ευρώπη, τα λιμάνια της Ανατολής (Σμύρνη, Χίο, Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, έπειτα της Σύρας και των Πατρών και σιγά-σιγά όλες τις πολιτείες και τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε να αγοραστεί σπάγγος και χρωματιστό χαρτί. Το χωριό είδε το αστόπαιδο στις εκδρομές του και το μιμήθηκε, με πρόχειρα μέσα ' ένα κομμάτι χαρτί του μπακάλη (που όμως ήταν βαρύ), ένα φύλλο από τετράδιο του σχολείου, ένα κομμάτι απ'την τοπική εφημερίδα, και νήμα από κουβάρι ή την ξυλωμένη κάλτσα της γιαγιάς. Παράλληλα έφτιαχναν και πρόχειρες "σαϊτες" και "καρδιές", που μπορεί και να μην είχαν λείψει από παλαιότατη τοπική παράδοση.Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του με χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά.
Όποιος δεν ένιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγγου, δεν κατάλαβε τη δύναμη του αέρα. Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση.
Πηγή:
Από το βιβλίο «Πασχαλινά και της Άνοιξης» του Δ. Λουκάτου
.jpg)
