Πιοτρ Τσαϊκόφσκι,ο μεγάλος των ρομαντικών

Τελικά η ζωή είναι μια συνεχή αναζήτηση ,μάθηση ...κτλ.
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Σήμερα η δευτερότοκη κόρη θα παραδώσει μια εργασία για το μάθημα της μουσικής με θέμα τον Πιοτρ Τσαϊκόφσκι.
Φυσικά την βοήθησα.Το αποτέλεσμα όμως με κάνει περήφανη και  με μεγάλη μου  χαρά η κουκουβάγια μάνα σας την παρουσιάζω .
Να σημειώσω ότι χρειάστηκαν 5 μέρες εντατικής εργασίας ώστε να καταλήξουμε στις φωτογραφίες,τα μουσικά θέματα,την επιλογή και την επεξεργασία των πληροφοριών.

ΕΝΟΤΗΤΑ 1

Ο Πιοτρ  Ιλίτς   Τσαϊκόφσκι  γόνος του Ίλυα  και της δεύτερης συζύγου του Αλεξάνδρας  γεννήθηκε στις 7 Μαΐου   το 1840  στο Βότσκινσκ.

Η μητέρα του Αλεξάνδρα Αντρέγιεβνα ντ’Ασσιέ .κατά το ήμισυ γαλλικής καταγωγής ήταν μια γυναίκα σκληρή απέναντι στην οικογένεια της.

Ο πατέρας του Ίλυα  Πέτροβιτς Τσαϊκόφσκι ήταν διευθυντής εργοστασίων σε  διάφορες  ρωσικές πόλεις.

Έξι αδέλφια από την ίδια μητέρα και ο συνθέτης δεύτερος κατά σειρά .

Στην οικογένεια ενσωματωμένη ήταν και η ετεροθαλής αδελφή του από τον πρώτο γάμο του πατέρα του Ίλυα , η Ζιναΐδα .Τέσσερα αγόρια ,ο Νικολάι,ο Ιππόλυτος και οι δίδυμοι  Ανατόλι και  Μοντέστ ,η αδελφή του Αλεξάνδρα  χρειάστηκαν την φροντίδα μια κουβερνάντας γαλλικής καταγωγής, την Φαννύ  Ντουρμπάχ.

Η κουβερνάντα τους  προσέφερε  την αγάπη και την τρυφερότητα που έλειπε από την μητέρα τους Αλεξάνδρα.

Παρόλο που  η μητέρα του περιγράφεται ως ψυχρή και απόμακρη  με τον Πιότρ υπάρχει μια  ιδιαίτερη και αμφίδρομη σχέση .

Ο συνθέτης σε ηλικία  πέντε ετών ξεκίνησε με την βοήθεια τον γονιών  του μαθήματα  πιάνου , η επιτυχία του αναδεικνύετε στο γεγονός ότι  μπορούσε να διαβάζει μουσική   τόσο καλά όσο και ο δάσκαλος του , μόνο μέσα σε τρία χρόνια εκμάθησης . Οι γονείς του Πιότρ  θέλοντας να τον βοηθήσουν για να εξασκήσει το ταλέντο του ,  προσέλαβαν έναν καθηγητή μουσικής για να τον διδάξει του αγόρασαν  ένα πιάνο για να εξελίχθη  στα μαθήματα και στις σπουδές του στο πιάνο .

Μετά από μερικά χρόνια  η ενθάρρυνση των γονιών του έπαψε πλέον να είναι τόσο μεγάλη.

Το 1850 οι οικογένεια του αποφάσισε να τον σπουδάσει στην σχολή  Αυτοκρατορική Νομική Σχολή η οποία αυτή σχολή βρισκόταν  στην Αγία Πετρούπολη .

 Η σχολή αυτή λειτουργούσε ως ίδρυμα και ήταν για τους λιγότερο αριστοκράτες και μεγαλοαστούς.

Τελειώνοντας τη σχολή ο Πιότρ θα είχε μια καριέρα ως δημόσιος υπάλληλος , η σχολή δέχονταν ως δώδεκα ετών να είναι τα παιδία όπου θα διδαχτούν.

Ο Πιοτρ  εφόσον είχε γραφτεί στη σχολή όπου φοιτούσε θα έπρεπε να μείνει  εσώκλειστος για δύο χρόνια ,στο προκαταρκτικό σχολείο της Αυτοκρατορικής Νομικής Σχολής 1.300 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του , τους γονείς του και τα αδέλφια του .

Μετά από δύο μόλις χρόνια ο Πιοτρ  μεταφέρθηκε στην  Αυτοκρατορικής Νομικής Σχολής για να ενταχτεί σε έναν επταετή κύκλων μαθημάτων . 

Το 1854 (25 Ιουνίου) η μητέρα του πέθανε από χολέρα όταν ο Τσαϊκόφσκι ήταν δεκατεσσάρων ετών. Ο θάνατος της  φαίνεται να στοίχησε πολύ στον ψυχικό ευαίσθητο κόσμο του αφού ποτέ δεν ξεπέρασε τον θάνατο της μητέρας του.

Η Φαννύ  Ντουρμπάχ  άργησε να ενημερωθεί για τον θάνατο της Αλεξάνδρας  και για αυτό ευθύνεται το σοκ του  Πιοτρ  όπως έχει αναφερθεί και ενημερώθηκε μετά από δύο χρονιά .       

Ο Τσαϊκόφσκι μετά τον θάνατο της μητέρας του  σύνθεσε το πρώτο του κομμάτι όπου ήταν Βαλς προς μνήμην της μητέρας του , συγγραφείς υποστηρίζουν  πως ο θάνατος της μητέρας του έπαιξε μεγάλο ρόλο στην σεξουαλική του ζωή του, επίσης  υποστηρίζουν πως στην σχολή όπου φοίτησε ο Πιοτρ   υπήρχαν μόνο αγόρια όπου φοιτούσαν , και έτσι αναπτύσσονταν οι σεξουαλική τους επαφή μεταξύ του , στην ηλικία δεκαπέντε ετών ο Πιοτρ  ανακάλυψε την έλξη του στο ίδιο φύλο , έτσι εναντιώθηκε στον εαυτό του όταν διαπίστωσε τη του συνέβη .

Στη σχολή όπου πήγαινε παρακολουθούσε θέατρο και όπερα με πολλούς φοιτητές του. Με τον Αλεξέι Ακπούτιν και τον Βλαντιμίρ Γκέραρντ, αναπτύχθηκαν έντονα φιλικά αισθήματα . Η  φιλία αυτή   διήρκησε  για το υπόλοιπο της ζωής του.   Ο Φράντζ  Μπέκερ ήταν κατασκευαστής πιάνων, επισκεπτόταν όμως τη σχολή και δίδασκε τους μαθητές αυτή ήταν μόνο η μουσική εκπαίδευση όπου υπήρχε στην σχολή και όπου διδάχτηκε ο Τσαϊκόφσκι .

Το 1855 ο  Ίλυα  πλήρωσε το μεγάλο δάσκαλο πιάνου τον  Ρούντολφ Κούντινγκερ  και η καταγωγή του ήταν η Νυρεμβέργη. Ο Ίλυα ρώτησε τον δάσκαλο για την μουσική καριέρα του Πιόρτ  και ο  Κούντινγκερ  του απάντησε ‘‘πως τίποτα δεν υποδείκνυε έναν μελλοντικό συνθέτη ή έστω έναν καλό ερμηνευτή’’.   

  Ενότητα 2

Μια παράσταση του  Μότσαρτ ‘‘εμφύτεψε’’ στο  μυαλό του Τσαϊκόφσκι να ξανά ξεκινήσει στα είκοσι τρία του να ασχολείται με την μουσική και για αυτό αποφασίζει να γραφτή σε ωδείο , γράφτηκε λοιπόν στο ωδείο της Αγίας Πετρούπολης ο δάσκαλος του ήταν ο Άντον Ρουμπινστάιν,  ύστερα αποφάσισε να μετακομίσει όπου το πραγματοποίησε και πήγε στην Μόσχα εκεί συνέχισε να πηγαίνει σε ωδείο εκεί διδάχτηκε θεωρητική μουσική ενώ παραιτείτε  από την δουλεία ως δημόσιος υπάλληλος.

Ουσιαστικά το έργο του συνθέτη ξεκίνησε όταν έγραψε το περίφημο Βαλς  για την απώλεια της μητέρας του.Ο Πιοτρ τελειώνει τις σπουδές του το 1866 και ήταν ολοφάνερο πως  ήταν επηρεασμένος από την Δυτική μουσική  ενώ ταυτόχρονα διδάσκει θεωρητική μουσική στο ωδείο.

Σε αυτήν την χρονική περίοδο ο συνθέτης  γνωρίζει την «ομάδα των Πέντε».

 Η φράση «Η Ομάδα των Πέντε» ή απλώς «Οι Πέντε» χρησιμοποιείται στην ιστορία της δυτικής μουσικής αναφορικά με τους παρακάτω πέντε Ρώσους συνθέτες, οι οποίοι έδρασαν στο πλαίσιο της εθνικής ρωσικής σχολής της μουσικής του 19ου αιώνα:
Μίλι Αλεξέγιεβιτς Μπαλακίρεφ  (1837-1910)
Σεζάρ Αντόνοβιτς Κιουί (1835-1918)
Αλεξάντερ Μποροντίν (1833-1887)
Μοντέστ Πετρόβιτς Μούσοργκσκι (1839-1881)
Νικολάι Αντρέγιεβιτς Ρίμσκι - Κόρσακοβ (1844-1908)
Η ονομασία της «Ομάδας των Πέντε» στα ρώσικα είναι “Могучая кучка”, που σημαίνει «Ισχυρή Χούφτα». Ο χαρακτηρισμός αυτός καθιερώθηκε από τον κριτικό Βλαντιμίρ Στάσοφ το 1867, μετά από μια συναυλία σε ένα πανσλαβικό συνέδριο στην Αγία Πετρούπολη, με σκοπό να περιγράψει τις κοινές δραστηριότητες των πέντε συνθετών για την καλλιέργεια και την προβολή στην Ευρώπη μιας ρωσικής μουσικής με εθνικό χαρακτήρα.
Οι «Πέντε» γνωρίστηκαν στην Αγία Πετρούπολη μέσω του Μπαλακίρεφ, σταδιακά από το 1856 μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1860. Έδρασαν ως ομάδα κάτω από την καθοδήγηση του Μπαλακίρεφ και με σημαντικό υποστηρικτή τον κριτικό Βλαντιμίρ Στάσοφ. Ο Μπαλακίρεφ αποσύρθηκε από τα μουσικά δρώμενα στις αρχές της δεκαετίας του 1870, κάτι που οδήγησε σε μια σταδιακή χαλάρωση των δεσμών μεταξύ των πέντε συνθετών στα επόμενα χρόνια. Οι «Πέντε» δεν εκπροσωπούσαν κάποιο κίνημα στην ιστορία της μουσικής, ούτε ήταν όλοι συνθέτες στο κύριό τους επάγγελμα, αλλά ήταν στην πραγματικότητα μια μουσική «παρέα», με κοινό στόχο την ανάπτυξη μιας εθνικής ρωσικής μουσικής που θα ενσωμάτωνε το ρωσικό λαϊκό στοιχείο στην έντεχνη μουσική, διακρίνοντάς την από τη δυτική μουσική της Γερμανίας και της Γαλλίας, αλλά και από τη μουσική άλλων Ρώσων συνθετών, όπως οι αδερφοί Άντον και Νικολάι Ρουμπινστάιν και ο Τσαϊκόφσκι, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Στάσοφ, δεν είχαν εθνικό «χρώμα» στις συνθέσεις τους και εκπροσωπούσαν τους ωδειακούς θεσμούς της Ρωσίας, στα πρότυπα των γερμανικών ακαδημιών μουσικής.

Υπό αυτήν την έννοια, οι «Πέντε» αναφέρονται συχνά ως συνεχιστές του έργου του Μιχαήλ Γκλίνκα (1804-1857), ο οποίος θεωρείται ο «πατέρας» της ρωσικής εθνικής μουσικής σχολής, και του Αλεξάντερ Νταργκομίζσκι (1813-1869), ο οποίος συνεργάστηκε στο τέλος της ζωής του με την «Ομάδα των Πέντε». Κάποιοι από τους «Πέντε» ασχολήθηκαν επίσης με την καταγραφή και εναρμόνιση ρωσικών παραδοσιακών τραγουδιών.

 Ο Κόρσακοβ ασχολήθηκε επίσης με την καταγραφή του παλαιορωσικού μονοφωνικού εκκλησιαστικού μέλους («ζναμένι»), το οποίο καταγόταν από το βυζαντινό μέλος και καταγραφόταν με μια εξελιγμένη μορφή της βυζαντινής παρασημαντικής.
Στο πλαίσιο μιας γενικότερης προβληματικής των «εθνικών μουσικών σχολών» του Ρομαντισμού σχετικά με το τι κάνει μια μουσική «εθνική» ή «μη εθνική», οι μεταγενέστεροι Ρώσοι συνθέτες του 20ού αιώνα, όπως και πολλοί σύγχρονοι μουσικολόγοι, με γνωστότερο τον Richard Taruskin, έχουν επισημάνει ότι η μουσική των «Πέντε» ήταν κάποιες φορές περισσότερο «ιταλική» ή «γαλλική» παρά «ρωσική» (ενδεικτικό παράδειγμα αυτό του Κιουί) ή ακόμα ότι η μουσική του Τσαϊκόφσκι ήταν πολλές φορές περισσότερο «ρωσική» από αυτή των Πέντε, παρά τις σχετικές κατηγορίες εναντίον του Τσαϊκόφσκι, κυρίως από τον Στάσοβ και τον Μπαλακίρεφ.

Ο Στραβίνσκι, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Κόρσακοβ, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «ο Τσαϊκόφσκι υπήρξε, αν όχι εθνικιστής και λαϊκιστής, όπως οι Πέντε, πάντως βαθύτατα εθνικός, πράγμα που φαίνεται και από το χαρακτήρα και τη διαμόρφωση των μουσικών του θεμάτων, και από τη ρυθμική φυσιογνωμία των έργων του». Η προσπάθεια των Πέντε για την ανάπτυξη μιας εθνικής ρωσικής έντεχνης μουσικής δεν περιορίστηκε πάντως στην ίδια τη μουσική μόνο, που ήταν ιδιαίτερα επιτυχής στην Ευρώπη ως «εξωτική», αλλά και στη θεματολογία των πολυάριθμων τραγουδιών που έγραψαν, μελοποιώντας ποίηση σημαντικών Ρώσων λογοτεχνών, όπως ο Πούσκιν, καθώς και στις πολυάριθμες όπερες που συνέθεσαν με θέματα από την ρωσική ιστορία (Ο Πρίγκηπας Ιγκόρ του Μποροντίν είναι από τις πιο γνωστές και πολυπαιγμένες όπερες).

Ως σημαντικότερα μέλη της Ομάδας των Πέντε αναγνωρίζονται σήμερα οι Μποροντίν, Μούσοργκσκι και Κόρσακοβ. Ο Μούσοργκσκι μάλιστα επηρέασε σημαντικά τον Ντεμπυσύ, καθώς στο έργο του Εικόνες από μια Έκθεση ανιχνεύονται οι αρχές του ιμπρεσιονισμού στη μουσική. Η ενορχηστρωτική τεχνική του Κόρσακοφ ήταν επίσης σημαντικό επίτευγμα για την εποχή, ενώ το σύγγραμά του Εγχειρίδιο Ενορχήστρωσης διδάσκεται ακόμα και σήμερα σε μουσικές Ακαδημίες και Πανεπιστήμια.

Το 1870, μετά από μια αποτυχημένη ερωτική ιστορία, σύνθεσε την ουβερτούρα "Ρωμαίος και Ιουλιέτα". Το 1875 σύνθεσε το "κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε Β ελάσσονα, Νο 1", που έγινε η δημοφιλέστερη σύνθεσή του για πιάνο.

Φημολογείται Το 1869 ερωτεύεται τον 'Εντουαρτ Ζακ, έναν 15χρονο μαθητή (σε όλη του τη ζωή οι εραστές του θα είναι νεαρής ηλικίας).

Tα αισθήματα του για τον Ζακ θεωρούνται η πηγή έμπνευσης για το ερωτικό θέμα του έργου "Ρωμαίος και Ιουλιέτα". Ο Ζακ ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του και η αυτοκτονία του σε ηλικία 19 ετών τον συντρίβει. 14 χρόνια αργότερα γράφει στο ημερολόγιό του πόσο του λείπει, πόσο κλαίει ακόμα γι'αυτόν και πως δεν έχει αγαπήσει κανένα περισσότερο.

Κάποια στιγμή αναφέρει  στον μικρό του αδελφό:

 "δημιουργούν ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα σε μένα και τους υπόλοιπους ανθρώπους. Σφραγίζουν το χαρακτήρα μου με μία αίσθηση αποξένωσης, έναν τρόμο απέναντι στους άλλους, υπερβολική συστολή και καχυποψία... όλα αυτά με κάνουν ολοένα και πιο αντικοινωνικό".

Ο Πιοτρ απορροφάται στην τέχνη που αγαπά  και γίνεται εξαιρετικά παραγωγικός.

 Το 1876 έγραψε τη "Λίμνη των κύκνων", που αρχικά η κριτική και το κοινό την υποδέχτηκαν χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό. Αργότερα  η  λίμνη των κύκνων αγαπήθηκε πολύ από το κοινό και είναι μέχρι σήμερα πολύ γνωστό και αγαπημένο.

Το 1877 άρχισε να παίρνει οικονομική βοήθεια από μια πλούσια χήρα, τη Ναντιέζντα φον Μεκ, με την οποία συνδέετε  ερωτικά.

Πλέον ο Τσαικόφσκι δεν έχει θέμα τα οικονομικά και σταμάτησε να διδάσκει .Αφοσιώθηκε στη σύνθεση.

 Η 4η Συμφωνία του (1877) είναι αφιερωμένη σ' αυτήν, ενώ από την παρουσία της είναι εμπνευσμένα και άλλα έργα του αυτής της εποχής, όπως οι λυρικές του όπερες

"Ευγένιος Ονιέγκιν",

 "Ντάμα Πίκα",

"Ζαν ντ' Αρκ".

Ο συνθέτης όμως είχε καταθλιπτικές τάσεις από την καταπίεση που δεχόταν από τις απόψεις της τότε εποχής της ιδιαιτερότητας του έτσι αναγκάζεται να παντρευτεί.

Ο γάμος του με τη νεαρή Αντωνία Ιβάνοβνα Μιλιούκοβνα κράτησε μόνο τρεις μήνες.

 Η αποτυχία αυτή τον οδήγησε σε απόπειρα αυτοκτονίας και τη σύζυγό του σε άσυλο φρενοβλαβών. Μετά από αυτό αποσύρθηκε σ' ένα μικρό σπίτι στην εξοχή, όπου έζησε μόνος δουλεύοντας ακατάπαυστα.

Ενότητα 3

Το 1891 του κόπηκε η επιχορήγηση της φίλης του Ναντιέζντα και επισκέφτηκε τις ΗΠΑ, όπου έγινε δεκτός ως "βασιλιάς της μουσικής".

Η περιοδεία στην Αμερική εξαντλητική  και  επιστρέφει στην  πατρίδα του φοβερά κουρασμένος και θλιμμένος.

 Παρόλα αυτά η φήμη του Τσαικόφσκι είναι μεγάλη και ο Τσάρος του δίνει ισόβια τιμητική σύνταξη και τα έργα του  αναπαραγόντουσαν σε  όλα τα μεγάλα μέγαρα μουσικής.

Η θλίψη του Πιοτρ ίσως να οφειλόταν και στο κακό προαίσθημα  που είχε.

Αυτό αποτυπώνεται στην τελευταία του  και 6^η συμφωνία του την ονομαζόμενη  «Παθητική».

Η τελευταία νότα αν κάποιος μπορεί να το πει  έτσι είναι ένα «μπαμ».

Η Παθητική  γνωρίζει στην πρώτη της εκτέλεση μεγάλη επιτυχία  τον  Οκτώβρη  στην Αγία Πετρούπολη.

15 μέρες όμως αργότερα ο Πιοτρ Τσαικόφσκι ,στις 6 Νοεμβρίου  το 1893 αφήνει την τελευταία του πνοή.

Κατά την επίσημη εκδοχή θανάτου του λέγεται ότι πέθανε από χολέρα.

Η Αλεξάντρα Ορλόβα  γνωστή Ρωσίδα μουσικολόγος  αναφέρει ότι ο Τσαικόφσκι  αυτοκτόνησε  από κατανάλωση μικρών ποσοτήτων αρσενικού.

Τον τρόπο φαίνεται να τον έχει επιλέξει ο ίδιος για να αποφύγει  τον εξευτελισμό και  τον κοινωνικό εξοστρακισμό  λόγω των φημών που υπήρχαν για τον ερωτικό του δεσμό με έναν 18χρονο ευγενή.

Η  ημέρα θανάτου του από τους θαυμαστές του  έχει χαρακτηριστεί ως την μέρα που πέθανε η μουσική.

Ο Τσαικόφσκι είχε αναγνωριστεί ως μεγάλος μουσικοσυνθέτης πριν τον θάνατο του  και  αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.

Ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως  Ρώσος δημιουργός της Ρομαντικής περιόδου και ένας από τους πιο διάσημους συνθέτες όλων των εποχών.

Τέλος να ευχαριστήσω τον κατά κόσμο Αλέξανδρο Κ. για την πολύτιμη βοήθεια του

Το κρασί, «ασπίδα» για την οστεοπόρωση

Ένα ποτήρι κρασί την ημέρα «χτίζει» γερά οστά και μειώνει τον κίνδυνο οστεοπόρωσης, σύμφωνα με νέα βρετανική μελέτη. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο East Anglia και το King’s College του Λονδίνου μελέτησαν τη σύνδεση μεταξύ της διατροφής και του κινδύνου καταγμάτων και ανακάλυψαν ότι οι μέτριες ποσότητες κρασιού αυξάνουν την οστική πυκνότητα στη σπονδυλική στήλη και στα ισχία.

Μπίρα και βαρύ αλκοόλ δεν βοηθούν τα οστά

Τα οφέλη αυτά πάντως δεν φάνηκε να συνδέονται με άλλα αλκοολούχα ποτά όπως η μπίρα και τα βαριά οινοπνευματώδη, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «American Journal of Clinical Nutrition».

Τα ευρήματα προέκυψαν μετά από παρακολούθηση 1.000 ζευγών διδύμων μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών στη Βρετανία με μέσο όρο ηλικίας τα 55 έτη.
Οι επιστήμονες υπέβαλαν στις εθελόντριες ερωτήσεις σχετικά με τις διατροφικές συνήθειές τους και στη συνέχεια διεξήγαγαν απεικονιστικές εξετάσεις προκειμένου να μετρήσουν την πυκνότητα των οστών τους στην άρθρωση του ισχίου, στη σπονδυλική στήλη καθώς και στο επάνω μέρος του μηριαίου οστού.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα οι γυναίκες που κατανάλωναν μέτριες ποσότητες κρασιού εμφάνιζαν μεγαλύτερη οστική πυκνότητα στη σπονδυλική στήλη και στο ισχίο σε σύγκριση με όσες δεν έπιναν καθόλου κρασί ή προτιμούσαν άλλα είδη αλκοόλ.

Ευεργετικές πολυφαινόλες

Αν και δεν είναι γνωστό το πώς ακριβώς το κρασί ενισχύει τα οστά, προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι πιθανώς η ευεργετική δράση του οφείλεται στις πολυφαινόλες που περιέχει. Πρόκειται για χημικά τα οποία ανευρίσκονται στη φλούδα των σταφυλιών και όχι στην αλκοόλη.

Μπορεί η μέτρια κατανάλωση αλκοόλ να φαίνεται ότι είναι ευεργετική για τα οστά, δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τη μεγάλη κατανάλωση η οποία είναι γνωστό ότι αποτελεί παράγοντα κινδύνου για οστεοπόρωση.

Σε κάθε περίπτωση τα νέα ευρήματα είναι σημαντικά εάν κάποιος αναλογιστεί ότι μια στις τρεις γυναίκες και ένας στους 12 άνδρες εμφανίζουν οστεοπόρωση κάποια στιγμή στη ζωή τους. Οι γυναίκες που κάνουν χρήση στεροειδών φαρμάκων, που καπνίζουν, πίνουν πολύ και έχουν οικογενειακό ιστορικό της ασθένειας ανήκουν και στην ομάδα υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση οστεοπόρωσης.

Πηγή Real.gr

Χαρταετοί και Καθαρά Δευτέρα

"Είναι περίεργο ότι την Καθαρή Δευτέρα μας, που είναι τόσο αυστηρά (και πολύ εθελοντικά) νηστίσιμη, γίνεται, στο ελληνικό ύπαιθρο (*βγαίνουμε στο ύπαιθρο ακριβώς για να τονίσουμε την έννοια του καθαρμού...), η πιο εκδηλωτική γιορτή κοινωνικής επικοινωνίας και χαράς, με συσσωρευμένα (κούλουμα) κοινά αγαθά, ορεκτικότατους θαλασσινούς ή άλλους μεζέδες (που τους ζηλεύει η απαγορευμένη κρεωφαγία) και με κρασί σε άφθονη παροχή. Οι χοροί και τα τραγούδια επιδεικνύονται εορταστικά (βγαίνουν στο φως και οι παλιές ενδυμασίες) και μαζί τους (με τη βοήθεια του κρασιού και της ανοιξιάτικης ερεθιστικής ώρας) επιδεικνύεται και το σατιρικό παραδοσιακό πνεύμα του Έλληνα, που όταν εξασφαλίσει την ελευθερία του λόγου (η Αποκριά το επιτρέπει) γίνεται αριστοφάνεια δηκτικός. Πληθύνονται και τα ερωτοπόνηρα πειράγματα (κι ας είναι "καθαρή" Δευτέρα) και η αθυροστομία εκδηλώνεται αποκαλυπτική. Ο "χρόνος" και "τόπος" της ημέρας, μαζί με την ψυχολογία της αυριανής σαρακοστιανής απαγόρευσης, τα επιτρέπουν όλα. Οι βωμολοχίες και τα πορνόλογα ακούονται με ανεκτικότητα (και ευχαρίστηση) στην ώρα τους, πράγμα που θα ήταν αδιανόητο, για άλλες δημόσιες ώρες. Κι εδώ βρίσκεται η υπεροχή της συμπεριφοράς του λαού, απ'τις αυθαίρετες (και αταίριαστες περιστατικά και ξεκάρφωτες) αισχρολογίες των σύγχρονων θεατρικών παραστάσεων... ή και εκδόσεων.

Η αισχρολογία και πορνολογία της Αποκριάς είχαν και την αποστολή (στην ταιριαστή ώρα τους) κάποιας μύησης των νεότερων γενεών στα μυστικά της ερωτικής επαφής (για το καλό της τεκνογονίας), παράλληλα προς τις μαγικές επιδιώξεις τους για την ελπιδοφόρα γονιμοποίηση της γης.

Μέσα στο πνεύμα αυτό κυριαρχούν, την Καθαρή Δευτέρα παντού, και οι κωμικές αναπαραστάσεις του γάμου, όπου τον γαμπρό και τη νύφη υποδύονται πενιχρά και σατιρίσιμα πρόσωπα και τα σοβαρά σύμβολα του γάμου δίνονται με αστειότερον τρόπο. Ο σκοπός της γενικής "γονιμοποίησης" (για ανθρώπους, φυτέματα και κοπάδια) υπολανθάνει σοβαρώς' αλλά ακριβώς ο φόβος των βλαπτικών πνευμάτων (απ'τη φύση και τους ανθρώπους) στις κρίσιμες αυτές ώρες, κάνει την αναπαράσταση ένα "δρώμενο" ευτελές, για να μην υπάρξει ούτε "φθόνος", ούτε "βλάβη" κατά την αληθινή τέλεσή του.

Ακόμη και οι σοβαρές αναπαραστάσεις, όπως εκείνες του "βλάχικου γάμου" της Θήβας, δεν παραλείπουν να παρεμβάλουν το κωμικό στοιχείο, ακριβώς για να αποφύγουν το πιθανό "κακό μάτι" της πραγματικότητας. Τα διάφορα βλαπτικά πνεύματα - όπως και οι άνθρωποι- ξεγελιούνται εύκολα με τη σάτιρα, ή και με το μασκάρεμα (της Αποκριάς)."

Η ελληνική Καθαρή Δευτέρα είναι το αποκορύφωμα της απασχόλησης αυτής μικρών και μεγάλων με τους χαρταετούς, μια μέρα που η κοινή έξοδος των ανθρώπων στα "Κούλουμα" έκαμε τους μικρούς να παίρνουν όλοι μαζί τους το χαρτικό αυτό σύνεργο του υπαίθριου παιχνιδιού, να το χαίρονται ανταγωνιστικά και να το έχουν κάμει έθιμο πυκνό της Καθαρής Δευτέρας, εκεί που ήταν πρωτύτερα συνήθεια ελεύθερη, στο χρόνο της Άνοιξης και του Καλοκαιριού.

Όλες οι παλιές μαρτυρίες, όσο κι οι δικές μας προσωπικές θύμησες, μας λένε πως το παιχνίδι του χαρταετού ήταν παλιότερα μια παιδική διασκέδαση του υπαίθρου και της εξοχής, άσχετη από γιορτές, που η ψυχή των παιδιών λαχτάριζε να τη χαρεί με τις πρώτες λιακάδες της άνοιξης, ή και τις ξένοιαστες εκδρομές του καλοκαιριού, στις ώρες του κάμπου και τ'αλωνιού, όταν ο ουρανός παραστεκόταν από πάνω, χρυσός με το φως του και χαϊδευτικός με τ'αγέρι του.

Έτσι θυμούνται οι Σμυρνιοί τα "τσερκένια" τους, οι Κωνσταντινουπολίτες τους "ουτσουρμάδες" τους, οι Πόντιοι τα "πουλιά", οι Θρακιώτες τα "πετάκια", οι Ελλαδικοί τον "αετό" τους, τους "μύλους", την "ψαλίδα", τα "άστρα", το "φωτοστέφανο", κι οι Επτανήσιοι τον μεγάλο "φυσούνα". Τους αμολούσαν όταν ήθελαν απ'τα χωράφια και τις πλαγιές (χαρά και των γονιών τους, που κάπου εκεί θέριζαν ή αλώνιζαν), τους αμολούσαν και μέσα στην πόλη από τις πλατείες και τα οικόπεδα. Και τύχαινε κάποτε τις Κυριακές, (περισσότερο όταν πέφτανε στο Καρναβάλι), να βρίσκονται πάνω απ'τα κεφάλια των ανθρώπων πολλοί αετοί και να γίνονται μικρομάχες ανοιξιάτικες με τους σπάγγους, τις ουρές και τα χρωματιστά πολύγωνα στον ουρανό.

Είναι ένας πρόγονος των σημερινών πυραύλων, μικρογραφία της μεγάλης προσοχής του ανθρώπου προς τον πέρα απ'την επιφάνεια της γης χώρο, όπου εζήτησε να στείλει κάτι δικό του, έναν χάρτινο έστω εκπρόσωπο, αφού δε μπορούσε να πάει ο ίδιος. Κλασική είναι η θεωρία, πως οι χαρταετοί είναι επινόηση των Ανατολικών λαών κι είναι αλήθεια πως εκείνοι τους συστηματοποίησαν σε ποικιλίες και τους έδωσαν ζώσες μορφές (ψάρια, πουλιά, δράκοντες, δαίμονες, μάσκες, τοτέμ), τους χρησιμοποίησαν σε μαγικές ώρες, σε εξορκιστικές ενέργειες και σε θρησκευτικές εκδηλώσεις. Άλλοι έδεναν σ'αυτούς (πάνω σε μικρότερο χαρτί δεμένες) τις αρρώστιες και τις συμφορές, και τις άφηναν να φύγουν μακριά, άλλοι έστελναν προς τα επάνω τις ευχές και τις επιθυμίες τους, κι άλλοι προσάρμοζαν μικρές φλογέρες στο κεφάλι του αετού για να σφυρίζουν και να διώχνουν τα κακά πνεύματα.

Αλλά το περίεργο είναι ότι κι η ελληνική αρχαιότητα, δεν έλειψε απ'την πρωτοβουλία της αεροτεχνικής αυτής του χαρταετού. Παραδίδεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντος (Δ' αι.π.Χ.) χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, έχουμε δε επίσης, σε ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής, παράσταση κόρης, που κρατεί στα χέρια της μικρή λευκή σαϊτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει. (Museo Nationale di Napoli).

Βέβαια, χρειαζόταν χαρτί , πολύ και λεπτό χαρτί, για να φτάσουμε στη σημερινή τελειότητα κι ευκολία του "αετού". Αλλά το χαρτί δεν το διέθεταν οι χώρες μας (όπως αργότερα η Άπω Ανατολή), αφού με δυσκολία το έβρισκαν (παπύρους κ.τ.λ.) για να γράψουν. Γι' αυτό και πιθανά πειράματα ή παιγνίδια των αρχαίων ως τον μεσαίωνα, θα πρέπει να γίνονταν με πανί, όπως το ήξεραν απ'τα πλοία κι όπως το χρησιμοποιούν ακόμη για έρευνες με "αετούς", επιστημονικές.

Τα πλουσιόπαιδα της Ευρώπης που διέθεταν χαρτί (είδος μεγάλης πολυτέλειας), άρχισαν πρώτα τη χρήση του παιχνιδιού "αετού" όπως το βλέπουμε κι από παλιότερες χαλκογραφίες. Γαλλική παράσταση μας δείχνει παιδί με χαρταετό ήδη το 1657 και άλλη το 1807. Από εκεί ήρθε το παιχνίδι και στην Ελλάδα, πιάνοντας πρώτες τις επαρχίες της επιμειξίας με την Ευρώπη, τα λιμάνια της Ανατολής (Σμύρνη, Χίο, Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, έπειτα της Σύρας και των Πατρών και σιγά-σιγά όλες τις πολιτείες και τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε να αγοραστεί σπάγγος και χρωματιστό χαρτί. Το χωριό είδε το αστόπαιδο στις εκδρομές του και το μιμήθηκε, με πρόχειρα μέσα ' ένα κομμάτι χαρτί του μπακάλη (που όμως ήταν βαρύ), ένα φύλλο από τετράδιο του σχολείου, ένα κομμάτι απ'την τοπική εφημερίδα, και νήμα από κουβάρι ή την ξυλωμένη κάλτσα της γιαγιάς. Παράλληλα έφτιαχναν και πρόχειρες "σαϊτες" και "καρδιές", που μπορεί και να μην είχαν λείψει από παλαιότατη τοπική παράδοση.Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του με χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά.

Όποιος δεν ένιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγγου, δεν κατάλαβε τη δύναμη του αέρα. Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση.

Πηγή:

Από το βιβλίο «Πασχαλινά και της Άνοιξης» του Δ. Λουκάτου

Πόλεμος επί του καναπέ.. ως

Χρόνια και ζαμάνια......
Έχω να γράψω από το 2011 και για την ακρίβεια κάτι μήνες.Όχι πως απολογούμαι ,ενημέρωση κάνω.
Τι τα θες τι τα γυρεύεις;Ψάχνω... ψάχνω...ψάχνω.
Ψάχνω ένα θέμα που να μπορεί να αναρτηθεί σε αυτό το blog.Ένα θέμα που να μην ξεφεύγει από τις ισορροπίες αυτών που θέλουν να προβάλουν οι Αμπλοκάριστες.
Έχουμε πετάξει από την θεματολογία μας κάποια θέματα από επιλογή.
Όμως εγώ σαν άτομο που κάνω τις ανατροπές θα καταθέσω τα εσώψυχα που με τυραννούν "εξ απαλών ονύχων".  




Ναι θα μιλήσω περί Ελληνικής οικονομικής καταστάσεως,περί μνημονίου (δεν το διάβασα),περί κοροϊδίας των πολιτικών.
Η δεινή θέση της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα της "δικής" μου αδιαφορίας και βολεύματος.
Προσωπικά   δεν έχω ευοδωθεί κάτι άλλα θα χρησιμοποιήσω πρώτο πρόσωπο προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Όταν μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή οικονομική ζώνη και παίρναμε τις επιδοτήσεις και τα Leaders κανείς μα κανείς δεν μας είπε δημιουργήστε ανάπτυξη,γιατί μετά από τόσα χρόνια θα χρειαστεί να είμαστε αυτοδύναμοι και μη εξαρτώμενοι.
Όλα μα όλα τα περιμέναμε έτοιμα. Ξεχάσαμε να δουλεύουμε να αναπτυσσόμαστε και να μαθαίνουμε στα παιδιά ότι "τα αγαθά κόποις κτώνται"
Έτσι καταλήξαμε να είμαστε και αφερέγγυοι και κακοπληρωμένοι υπάλληλοι μπροστά στους "εταίρους"μας "αποικιοκράτες" .
Η επανάσταση εδώ και χρόνια γίνεται επί του καναπέως...με το τηλεκοντρόλ και την εναλλαγή τηλεοπτικών σταθμών.
Άλλοι λεν μας ψεκάζουν να μην αντιδράμε..όχι εμείς έχουμε μεταλλαχθεί.
Άλλοι λεν τι να κάνουμε δεν υπάρχει επιστροφή..όχι υπάρχει γιατί οι εκλογές έρχονται .
Κοντά σιμά..είναι τα Γιάννενα φίλοι μου.Πρέπει να δράσουμε,μέσα από τα όνειρα μας,μέσα από το δικαίωμα μας   το μοναδικό που λέγεται "ψήφος"
Ο μεγάλος δάσκαλος της δημοσιογραφίας Χρήστος Πασαλάρης  κάποτε είπε: Στο παραβάν είσαι πάντα μόνος.Κάνεις δεν μπορεί να σου πει τι θα κάνεις.
Πάμε παρακάτω ο λογισμός μου ανάκατος δεν έχω αριθμήσει,δεν έχω ταξινομήσει  τίποτα.Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο αυτήν την εποχή.Και αφού βρισκόμαστε στην blog-σφαίρα αναρωτιέμαι αν ξέρουμε πόσοι blogger είναι "εκτός".Τι εννοώ;Υπάρχουν bloggers που δεν έχουν πλέον την δυνατότητα να γράψουν.Ο λόγος;Έλλειψη χρημάτων στάση εμπορίου.Αν κάποιος παίρνει στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα μισθό μέσα στο σπίτι πως να καλύψει και τα έξοδα για την σύνδεση στο διαδίκτυο.
Σκέφτομαι πολλές φορές που είναι τα δικαιώματα μας.
Τα απλά τα καθημερινά.Ο οικονομικός προϋπολογισμός της οικογένειας έχει πιάσει πλέον πάτο.
Τι να κόψει η κάθε νοικοκυρά;Από το φαγητό;Την καθαριότητα;Τα όποια έξοδα για την μόρφωση των παιδιών;Άσε που παρακαλάς τον Θεό  μην σου φύγει σφράγισμα.
Ιδού κάτω από αυτές τις καθόλου τραβηγμένες σκέψεις γεννιέται η λέξη "ανέχεια".

Η ανέχεια που προέρχεται από την φτώχεια,την οικονομική.Και μετά η ντροπή.Να ντρέπεσαι να πεις δεν μου φτάνουν ,δεν έχω....Και όχι στο έμμεσο αλλά στο άμεσο περιβάλλον σου.Στα παιδιά σου,στην γυναίκα σου,στον άντρα σου ,στον γονιό σου.Η φτώχεια δεν είναι ντροπή...ντροπή είναι αυτό που βιώνουμε σαν έθνος.Οι έντονες αντιπαραθέσεις μου με τον άντρα μου σε καθημερινή βάση έχουν να κάνουν με τους εθνοσωτήρες -δημοσιογράφους-παπαγαλάκια.
Τι λένε ,τι αναπαράγουν  και φυσικά τι δεν λένε χρόνια τώρα.Και πίσω από όλα αυτά οι άλλοι εθνοσωτήρες, οι πολιτικοί.
Έχουν κάνει κοινώς μπάχαλο τους νόμους,το σύνταγμα,τα δικαιώματα  του Έλληνα πολίτη.Αυτού που πάντα πλήρωνε,που ήταν συνεπής.
Δεν ξέρω πια από που να δέχομαι ο πολίτης.
Τελικά πως φτάσαμε εδώ;
Γιατί η κακοδιαχείρηση και οι  λαμογιές των πολιτικών και του σιναφιού τους να καταδυναστεύει για τα επόμενα 2-5-10-40 χρόνια τους Έλληνες που χαρακτηρίζονται από του Ευρω-πέους εταίρους μας ως τεμπέληδες.
Αίσχος....αηδία ..αυτά αισθάνομαι.
Και εμείς επί του καναπέ-ως απλά να βρίζουμε.
Κάποιοι πολιτικοί πλέον κορδώνονται ...και έχουν μπει ήδη σε προεκλογική εκστρατεία..

Θα ήθελα πολύ να δω την αντίδραση του κάθε υποψήφιου βουλευτή ακούγοντας την αγανάκτηση  αυτού του ανθρώπου .
Ένας σεβάσμιος ηλικιακά άνθρωπος με αξιοπρεπή περιβολή,απόθεμα του παρελθόντος να ψάχνει στα σκουπίδια.Που έχει δουλέψει 30-40 χρόνια και τώρα ξεφτιλίζει την αξιοπρέπεια του για να επιβιώσει.
Πόσο ακόμη θα καθόμαστε στο ρημαδοκαναπέ;
 Στρογγυλοκαθόμαστε στον καναπέ και να μην κάνουμε ρούπι,ακόμα κι αν καίγεται ο κόσμος γύρω.
Να φωνάζουμε ,να επαναστατούμε και να βρίζουμε μέχρι τελικής εκτόνωσης,λές και μας ακούει κανείς.
Να ψηφίζουμε στα ριάλιτυ και να νομίζουμε πως συμμετέχουμε πως αποφασίζουμε.
Να πολτοποιούμε και να εξισώνουμε σπουδαίες προσωπικότητες με γελοίους και ανθρωπάκια, επειδή πιάνουν τον ίδιο χώρο στην οθόνη.
Να έχουμε γνώμη για όλα και να την φωνάζουμε με θράσος στο γυαλί,ακόμα κι αν δεν έχουμε ξοδέψει ούτε 5 λεπτά για να την "κερδίσουμε".
Να "βάζουμε στο σπίτι μας" και σιγά σιγά να δεχόμαστε άτομα, που πριν λίγο ούτε για φτύσιμο δεν τους είχαμε.
Να λατρεύουμε την ομοιομορφία και να αποδοκιμάζουμε τη διαφορετικότητα!
Να νομίζουμε πως είδηση είναι ότι δείχνουν τα δελτία.
Να νομίζουμε ότι οι πληροφορίες είναι μόρφωση και κουλτούρα.
Να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να νομίζουμε πως επικοινωνούμε, ενώ έχουμε καιρό να πούμε μια καλημέρα στο γείτονα.
Να αρπαζόμαστε με το παραμικρό όπως στα παράθυρα οι καρεκλοκένταυροι και οι κρετίνοι που μας διοικούν.
Να τρώμε τα παραμύθια επειδή μας τα λένε ωραία.
Να θαμπωνόμαστε από ότι λάμπει  και ας ξέρουμε ότι δεν είναι χρυσός.
Να δεχόμαστε όλο το πρότυπο του καταναλωτισμού και να ζούμε με πιστωτικές λες και  οι τραπεζίτες είναι φίλοι μας και χαρίζουν λεφτά 
 Ονομάζουμε την βλακεία αισιοδοξία και θετική σκέψη, μόλις φθάνουμε σε αδιέξοδο!
 Ταυτιζόμαστε τόσο πολύ με ότι βλέπουμε, που στο τέλος  γινόμαστε ΑΤΙΑ
Τελειώνοντας θα ήθελα να δείτε το παρακάτω βίντεο που δυστυχώς  είναι στα αγγλικά.
Αν το βρω με υπότιτλους θα το αλλάξω...

Το έθιμο της Τσικνοπέμπτης

Η Τσικνοπέμπτη, είναι ένα έθιμο στην Ελλάδα την περίοδο του καρνάβαλου το οποίο έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στους αιώνες.

Για την ορθόδοξη παράδοση, οι νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής είναι σημαντικές, οπότε η Πέμπτη θεωρούνταν η καταλληλότερη μέρα για κραιπάλες.

Ονομάζεται τσικνοπέμπτη γιατί την ημέρα αυτή το δείπνο αποτελείται από κρέας ψημένο στα κάρβουνα ή τηγανισμένο, δυο τρόποι μαγειρέματος που βγάζουν έντονη τσίκνα. Στις μέρες μας η Τσικνοπέμπτη θεωρείται η αρχή της αποκριάς.

Κατά την πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου, επιτρέπεται η κατανάλωση κρέατος όλη την εβδομάδα, ακόμα και την Τετάρτη και την Παρασκευή.

Οι διάφοροι τρόποι ετοιμασίας των πιάτων με κρέας είναι τόσο ποικίλοι όσο και οι τοπικές παραδόσεις. Μαζί με αυτά, υπάρχει και η παράδοση του μασκαρέματος. Αυτή προέρχεται από την ειδωλολατρική παράδοση του μασκαρέματος για να διώξουν τα κακά πνεύματα του χειμώνα και να εξασφαλίσουν μια επιτυχημένη ανοιξιάτικη σοδειά από την σπορά του φθινοπώρου.

Η Τσικνοπέμπτη σε διάφορα μέρη της Ελλάδας

Πέρα από το ψήσιμο του κρέατος, κάθε τόπος έχει τα δικά του έθιμα για τον εορτασμό της Τσικνοπέμπτης. Αναφέρουμε κάποια από αυτά:

- Στην Αρκαδία η Τσικνοπέμπτη είναι μέρα κρεατοφαγίας , οικογενειακής συγκέντρωσης και διασκέδασης.

- Στην Κοζάνη το περίφημο «τσίκνισμα» πραγματοποιούνταν μέσα από την τσίκνα που αναδύονταν από το αρτυμένο φαΐ, συνήθως κρέας (το οποίο σημειωτέων αποκαλείται «φαΐ» στο τοπικό ιδίωμα π.χ. «Κυριακή σήμερα έχουμε φαΐ μι πατάτσις στου φούρνου». Το να κάψει μια νοικοκυρά το φαγητό εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη πολυτέλεια.

- Στις Σέρρες ανάβονται μεγάλες φωτιές στις αλάνες, στις οποίες αφού ψήσουν το κρέας, πηδούν από πάνω τους. Στο τέλος κάποιος από την παρέα με χιούμορ, αναλαμβάνει τα «προξενιά» ανακατεύοντας ταυτόχρονα τα κάρβουνα με ένα ξύλο.

- Στην Κομοτηνή καψαλίζουν την κότα που θα φαγωθεί την επόμενη Κυριακή (της Απόκρεω). Αυτήν την ημέρα τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια ανταλλάσσουν δώρα φαγώσιμα. Ο αρραβωνιαστικός στέλνει στην αρραβωνιαστικιά του μια κότα, τον κούρκο, και εκείνη στέλνει μπακλαβά και μια κότα γεμιστή. Όλα αυτά πραγματοποιούν την παροιμία πως ο «έρωτας περνάει από το στομάχι».

Στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας, τελούνται τα «Κορφιάτικα Πετεγολέτσια» ή αλλιώς «Κουτσομπολιά» ή «Πέτε Γόλια».

Η πετεγολέτσα , το πετεγουλιό όπως το λένε οι Κερκυραίοι, δεν είναι άλλο από το γνωστότατο κουτσομπολιό. Η πετεγολέτσα πραγματοποιείται το βράδυ της τελευταίας Τσικνοπέμπτης, στην Πιάτσα κοντά στην τοποθεσία Κουκουνάρα, της πόλης της Κέρκυρας.

- Εδώ στήνεται ολόκληρη παράσταση και συμμετέχουν διάφορες νοικοκυρές από τα κοντινά σπίτια της παλιάς πόλης, στην πιάτσα. Στήνεται ένα πραγματικό, πετεγουλιό, κουτσομπολιό, στα παράθυρα των σπιτιών από τις νοικοκυρές και με ξεκαρδιστικές ιστορίες βγαίνουν όλα τα άπλυτα εις την φόρα των υποτιθεμένων πού έπεσαν σε διάφορα αμαρτήματα. Παντρεμένες με ερωμένους, ανύπαντρες με νόθους ,παντρεμένοι με σχέση με παντρεμένες όλα τα εν οίκω εν δήμω.

Σε όλη την περιφέρεια της Πελοπονήσου την Τσικνοπέμπτη σφάζουν χοιρινά από τα οποία φτιάχνουν διάφορες λιχουδιές. Πηχτή, τσιγαρίδες, λουκάνικα, γουρναλοιφή και παστό είναι μερικά από αυτά.

- Στην Πάτρα έχουμε το έθιμο της Κουλουρούς. Η Γιαννούλα η Κουλουρού πιστεύει λανθασμένα πως ο Ναύαρχος Ουίλσων είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και πως έρχεται να την παντρευτεί. Για αυτό ντύνεται νύφη και με την συνοδεία των Πατρινών πηγαίνει να προϋπαντήσει τον καλό της στο λιμάνι.

Γύρω της οι Πατρινοί διασκεδάζουν με τα καμώματα της.

- Στην Αμαλιάδα Η «Τσικνοπέφτη» ήταν η μέρα που ετοίμαζαν το «παστό». Έβραζαν το λίπος με λίγο νερό, ραντίζοντάς το συγχρόνως με νερό. Το σούρωναν στη συνέχεια.

Αυτή ήταν η «γουρναλοιφή». Φυλαγόταν σε δοχεία (πήλινα). Χρησιμοποιούνταν ως άρτυμα για όλη τη χρονιά. Στον πάτο του λεβετιού (καζανιού) έμεναν οι «τσιγαρίδες» που νοστίμιζαν τα φαγητά (με χόρτα, αυγά, όσπρια).

Σε «λεβέτι» έβραζαν το κρέας με λίγο κρασί για να βγάλει λίπος, που με αυτό έβραζε. Έριχναν τα μπαχαρικά για νοστιμάδα και τα λουκάνικα, αφού τα καθάριζαν από την καπνιά. Πρόσεχαν μη «τσικνιστούν» γιατί θα χάλαγε όλο το «παστό».

Μετά το βράσιμο καθάριζαν το κρέας από τα κόκαλα, έκοβαν τα λουκάνικα και τα τοποθετούσαν σε «λαγήνες» (δοχεία πήλινα) και τα περιέχεαν με λίπος για να σκεπαστούν οι μεζέδες. Ήταν το φαγητό για όλο το χρόνο.

Μ’ αυτό φίλευαν και τους ξένους.

- -Στην Ίο το βράδυ της Τσικνοπέμπτης μασκαράδες ζωσμένοι με κουδούνια προβάτων διασχίζουν με κέφι τη Χώρα, επισκεπτόμενοι σπίτια και καταστήματα. Χάρη στις προσπάθειες του Δήμου Ιητών και του Πολιτιστικού Συλλόγου Ίου «Η Φοινίκη», έχει αναβιώσει στην Ίο και το παραδοσιακό της Καρναβάλι, την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, με ποικίλες εκδηλώσεις.

-Στον Πόρο την Τσικνοπέμπτη «τσίκνιζαν» το ψητό κρέας για να μυρίσει στη γειτονιά γιορτάζοντας την «κρεατινή» Αποκριά, και μετά την «Τυρινή», οι νέοι έκλεβαν ένα μακαρόνι και το έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους για να ονειρευτούν ποια θα πάρουν. Εκείνες τις μέρες οι νέοι έφτιαχναν και αερόστατα. Ένα ελαφρύ στεφάνι μια κόλα λεπτό χρωματιστό χαρτί κι ένα στουπί ποτισμένο με πετρέλαιο μέσα σε ένα τενεκεδάκι και ήταν έτοιμα. Τα άφηναν να πάνε ψηλά, και συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο και ποιο θα πάει ψηλότερα.

-Στη Σκόπελο στο χωριό Κλήμα της Σκοπέλου, οι κάτοικοι, αφού φάνε και τραγουδήσουν στα σπίτια τους, ξεχύνονται στις γειτονιές και χορεύοντας συγκεντρώνονται όλοι στο Πεύκο όπου και συνεχίζουν το γλέντι μέχρι το πρωί.

Η Τσικνοπέμπτη είναι ντυμένη στα κόκκινα.

Θέλει κόκκινο κρέας και το κόκκινο κρέας φυσικά κόκκινο κρασί.

Τετάρτη ίσον νηστεία σύμφωνα με την ορθόδοξη παράδοση και Παρασκευή ομοίως. Στο μέσο, ωστόσο, της Κρεάτινης εβδομάδας βρίσκεται η «μεγάλη» Πέμπτη: Σουβλάκια, μπριζόλες, λουκάνικα, παϊδάκια.

Αν νομίζετε ότι είμαστε μόνο εμείς κάνετε λάθος. "Schmutziger Donnerstag" γερμανιστί, "Mardi Gras" γαλλιστί αλλά και "Mardi Gras" αγγλιστί στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες και ειδικά στη Νέα Ορλεάνη.

Κρέας λοιπόν, ψητό ως επί το πλείστο, απαραίτητα τσικνιστό.

Να ρέει το λίπος στα κάρβουνα και να αρπάζει.

Επειδή όμως όλο και κάτι από το λίπος θα μείνει στο κρέας χρειάζεται και ο κατάλληλος οίνος. Η Τσικνοπέμπτη επιτάσσει οίνο στυφό και ξηρό για να πάρει τη λίγδα από το στόμα.

Γι’ αυτό τσικν-Οίστε και εσείς με Ξινόμαυρο.

Πηγή: InOut.gr

Οι ρεαλιστικοί πίνακες του Omar Ortiz

Ο καλλιτέχνης Omar Ortiz εντυπωσιάζει με τους πινάκες ζωγραφικής του!
Πρόκειται για ζωγραφική που αποπνέει απίστευτο ρεαλισμό βασιζόμενη σε μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.

Δείτε μερικούς από τους πίνακες του, θα σας... εντυπωσιάσουν!















http//www.pineza.gr

"Μεγάλοι Ρώσοι Ζωγράφοι" στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

Το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη παρουσιάζει το φετινό χειμώνα μία μοναδική έκθεση έργων Ρωσικής Πρωτοπορίας από τη συλλογή τηςΠινακοθήκης Manege στην Αγία Πετρούπολη.
Σε όλους τους εκθεσιακούς χώρους του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη πρόκειται να παρουσιαστεί ένα ενδιαφέρον σύνολο έργων που αντανακλά την πολύπλευρη και ποικιλότροπη ιστορία της εξέλιξης των εικαστικών τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, από τη δεκαετία του 1920 έως τις αρχές του 21ου αιώνα.

Όποιος θελήσει αληθινά να προσεγγίσει τη ρωσική ζωγραφική του 20ού αιώνα, θα αντλήσει ένα θησαυρό ερεθισμάτων από την εικαστική παραγωγή μιας πόλης που κατεξοχήν συνδέει ιστορικά τη Ρωσία με τα ευρωπαϊκά ρεύματα στις τέχνες. Από τις όχθες του Νέβα, από τη βορειότερη μεγάλη πόλη του κόσμου έρχονται στην Αθήνα 120 έργα μεταφέροντας ένα ισχυρό εικαστικό μήνυμα.

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν ελαιογραφίες, ακουαρέλες και σχέδια που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και τεχνοτροπιών, από τις κατακτήσεις της Ρωσικής Πρωτοπορίας των αρχών του 20ού αιώνα, τις επιβιώσεις της λαϊκής παράδοσης και τις επιδράσεις του μοντερνισμού έως τα καλλιτεχνικά φαινόμενα της περιόδου της περεστρόικα, της μετά-περεστρόικα, καθώς και τις σύγχρονες αναζητήσεις.

Τα έργα αυτά, που δημιουργήθηκαν συχνά κάτω από δραματικές ιστορικές συνθήκες, όπως η περίφημη πολιορκία της πόλης (τότε Λένινγκραντ) κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που διήρκεσε 872 ημέρες, διακρίνονται για την υψηλή πλαστική τους δεινότητα, την ιδιομορφία, την ποικιλία και την καλλιτεχνική τους ποιότητα, αποκαλύπτοντάς μας άγνωστες πτυχές της ρωσικής εικαστικής κουλτούρας.

Μεταξύ άλλων παρουσιάζονται έργα των ακόλουθων καλλιτεχνών:
Grinberg, Lapshin, Zagoskin, Timoshenko, Krimmer, Pakulin, Proshkin, Shuriga, Churilov

Ο κατάλογος που θα συνοδεύει την έκθεση περιλαμβάνει κέιμενα των: Marina Jigarkhanyan (επιμελήτρια Τμήματος Σύγχρονης Τέχνης της Συλλογής Manege), Ευθυμίας Γεωργιάδου-Κούντουρα, (αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ.) και Αφροδίτης Οικονομίδου (επιμελήτρια εκθέσεων τέχνης).

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία, καθώς και εργαστήρια ζωγραφικής για παιδιά και ενήλικες.

Επιμέλεια έκθεσης: Marina Jigarkhanyan, Αφροδίτη Οικονομίδου
Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011 στις 20:00

Μεγάλοι Ρώσοι Ζωγράφοι 1920-2010 από τη Συλλογή Μanege στην Αγία Πετρούπολη 15 Δεκεμβρίου 11 - 11 Μαρτίου 12