Τα αποτυπώματα του Γιώργου Καδήρογλου

Το ταλέντο είναι δώρο Θεού δεν μαθαίνεται δεν μεταβιβάζεται Είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου πηγαίο και σε προτρέπει να αποτυπώσεις στο χαρτί, στη πέτρα, στο μουσαμά, αυτό που με πάθος νιώθεις, αυτό που θέλει να εκφράσει ο εσωτερικός σου κόσμος.

Ποιητής και ζωγράφος, από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα με γοήτευσε η ποίηση του και η τέχνη της σινικής πάνω στη πέτρα και όχι μόνο.
Η έμπνευση για εκείνον δεν έχει όνομα….
Ο Γιώργος Καδήρογλου είναι ένας αναδυόμενος καλλιτέχνης που η σκέψη και η καρδιά του συμπορεύονται όταν γράφει ή ζωγραφίζει…
Σε μια προσωπική μας επαφή ανοίγει την καρδιά του στις Αμπλοκάριστες !



Ποτέ δεν προσχεδιάζω τι θα σπείρω πάνω στο χαρτί. Το ταξίδι ξεκινά με μια καμπύλη που ξεχύνεται και ακολουθούν οι παραπόταμοι του , τότε, η ματιά αλλάζει, η σκέψη οργιάζει και το ταξίδι της σινικής μόλις ξεκινά. Ποτέ δεν θέλω να τελειώσω ένα έργο, ψάχνω δικαιολογίες να καθυστερήσω τον τερματισμό , μάλλον, γιατί έτσι θέλω να πιστεύω, ερωτικό παιχνίδι ανάμεσα μας. Χρόνο, σκέψεις πάνω στο λευκό αποτυπώνω, ένα πολύπλοκο κωδικοποιημένο σύστημα σφραγίζει την στιγμή. Θυμάμαι πως τα πρώτα βήματα άρχισαν πριν 20 χρόνια περίπου, σαν φοιτητής στην Αθήνα όταν μετανάστευσα από το βορά την Ξάνθη, με σπουδές στην διοίκηση οικονομίας και στην πληροφορική, ανήσυχος πάντα με τα μολύβια και την παρθενικότητα του λευκού χαρτιού, ζητούσα να φλερτάρω μαζί τους ερωτικά, στην επαγγελματική πορεία γέμιζα τις ώρες εργασίας μου με το εμπόριο χρωμάτων που τις συνόδευα με χαμόγελο. Το ανακάτεμα μου με τα χρώματα είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσω εικαστικές παρανομίες... Αυτοδίδακτος τρομοκράτης των εικαστικών δρώμενων με ερασιτεχνικές βόμβες μολότοφ προσπαθώ με την ψυχή να ενεργοποιήσω την συνδεσμολογία που επινόησα κάποιο βράδυ…

ακύρωσες το λόγο με λίγα βότσαλα παιχνίδια Πηνελόπη των ευχών μου.....


ζωγραφισμένες χάντρες στα δάχτυλα σου κυλάνε,
φιλώ τα χέρια ,
ευλογία παίρνω ,
το ίδιο και οι πέτρες του εκεί,
από ρούχα σε απαλλάσσω
με βότσαλα και φιλιά σε σκεπάζω
παίζω πάνω σου
χείλια θηλάζουν
δονίζονται οι πέτρες
με ιδρώτα τις βερνικώνεις
στιλπνές με αρώματα έρωτα τις σκεπάζεις
δεν σταματώ ...
πέτρες ντύνω το γυμνό κορμί σου
φίλα με ψιθυρίζεις.....
ίσα ίσα βγαίνει η φωνή σου,
ξεχνάς να μιλάς
ακυρώνεις το λόγο
αισθήσεις ενθρονίζεις ανάμεσα μας
πέτρες ψαχουλεύω να βρω
πάνω σου να γεμίσω...
σπάει το μονοπώλιο της βαριάς ανάσας
κροτάλισμα από βότσαλα,
τρέμεις....
και οι πέτρες ερωτεύονται.....
υγραίνεις την στιγμή
βερνικώνεις την σινική,
φίλα με....
νιώθω θες να πεις...
δεν θες άλλη φορά να μιλήσεις.....
γυμνοί στο εκεί
ντύνει ο έρωτας εσένα,
στιγμές αιώνιες
Βότσαλα που χορεύανε στις ακτές μου...
φίλα με....
χτύπους τις καρδιάς σου ακούω να φωνάζουν,
ψάχνω τις τελευταίες σου παρθένες πλευρές να κλείσω....
- Ήρθες Οδυσσέα μου, η καρδιά σου πάλλεται
- Ναι....απαντά στην επαφή της η δικιά μου πάνω σου
χτύποι που στέλνουν ζωή
μιλάνε τώρα για έρωτα....
σε δένω πάνω μου...
κόμπος η αγκαλιά
ποιος μιλά;
κανείς....στο εκεί,
λιώνεις τα χείλια πάνω μου
σαν βουλοκέρι με σφραγίζεις....

ακύρωσες το λόγο με λίγα βότσαλα παιχνίδια
Πηνελόπη των ευχών μου




Ότι καταφέρνει την μάτια να παραβιάσει,

πόλεμος ξεσπά,
δεν μπορώ να γαληνεύσω,
μέχρι να με σκοτώσει ή να το νικήσω…
Ένα κομμάτι ξύλο, μια πέτρα λίγο χρώμα μπορεί να είναι αιτία μάχης στο μυαλό, άνεμος γίνομαι,
σε λιμάνι δεν μπορώ να δέσω,
αρματώνω την φαντασία,
σταυροφόρος γίνομαι ενός δικού μου σκοπού.


Αν υπάρχει μούσα τότε θέλω να την γνωρίσω,
κάτι με παρασέρνει,
στο δρόμο της μελάνης ερωτεύομαι,
δεν το καταλαβαίνω, γιατί …έτσι νιώθω.
Έρωτας η γραμμή,
προσπαθεί να με αποπλανήσει,
μια Οδύσσεια που χάθηκε στη τελευταία ραψωδία τις επιστροφής,
εκεί…

η έμπνευση παραδίδεται στην μούσα,
το σ’αγαπώ ξεχνά να τελειώσει…
ιδρώνω, πολεμώ, στις πεδιάδες των σκέψεων,
τσακίζομαι σ αυτές και οι εραστές, αδιαφορούν για μένα…
όταν οι δυνάμεις γονατίζουν,
οίκτο ζητούν και στο έπος ζητούν το τέλος του…

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα..και όμως ζεί

Μια προσωπικότητα που χαίρει εκτίμησης μέχρι και σήμερα .
Ένας επαναστάτης με αιτία.
Όχι δεν θα αναρτήσω την βιογραφία του ...τέτοια θα βρείτε πολλά στο διαδίκτυο.
Κάτι που διάβασα πρόσφατα θα αναρτήσω.Κάτι από καρδιάς και δια χειρός της Δήμητρας Γκουντούνα.

Όταν βρέθηκα πριν από κάποια χρόνια στην Λατινική Αμερική,  αποκόπηκα για λίγες ώρες  από την  παρέα μου και  μπήκα σ΄   εκείνους τους δρόμους που ανεβαίνουν από το λιμάνι της Αργεντινής  στην παραγκούπολη. Μ΄ είχε μαγέψει όταν την είδα για πρώτη φορά μέσα από το τζάμι του αυτοκινήτου που μας ξεναγούσε.

Εκεί όποιος είχε πόρτα ήταν πλούσιος φτωχός .Οι δρόμοι τους όμως πεντακάθαροι και ασβεστωμένοι. Τα σπίτια τους απ΄ εξω ζωγραφισμένα με ουράνια χρώματα λες και ανέβαιναν σ το ουράνιο τόξο και μαζί του πορευόντουσαν. Εκεί στους πεντακάθαρους δρόμους ξεπρόβαλε  και ένα ζευγάρι που χόρευε τάνγκο. Έτσι ξαφνικά ,στο δρόμο, με τη συνοδεία ενός τρίτου που κρατούσε το ρυθμό τους  με το έμπειρο χέρι του πάνω στις χορδές ενός πολυκαιρισμένου βιολιού.  Εκεί σ ΄ ένα από τα σπίτια που μου άνοιξαν την ‘’πόρτα’’ όταν ο ξεναγός μου, τους είπε, ότι είμαι ελληνίδα  μου εμπιστεύθηκαν και το μυστικό τους.

 Μου έδειξαν το μυστικό τους.

 Μου έδειξαν τον τοίχο που είχαν φωτογραφίες των προγόνων τους που είχαν φύγει πια από τη ζωή. Τους κοίταγα απορημένη. Αλλά όταν τις αναποδογύρισαν  μου αποκάλυψαν  με περηφάνια εκείνο το πρόσωπο το γνώριμο και γελαστό που συνόδευε και τη δική μου εφηβεία. Και τα δικά  μου όνειρα .Ναι και τα δικά μου όνειρα, που τα συνοδεύει, εκείνος, και στη σημερινή μου ηλικία. Σ΄ αυτούς  τους τοίχους ,είδα το γελαστό πρόσωπο του Τσε.  Τον κρατούσαν οι Αργεντινέζοι στα σπίτια τους σαν εικόνισμα και φυλαχτό. ‘’Άλλοι τον κρατάνε κάτω από το μαξιλάρι τους  και άλλοι βαθιά στο μυαλό και στην ψυχή τους’’ μου είπε ο ξεναγός .’’Είναι η διαφυγή μας,’’ μου είπε. 

Και η δική μας του απάντησα.

 Και δακρύσαμε και οι δυο και αγκαλιαστήκαμε φεύγοντας από την παραγκούπολη και αφήνοντας πίσω μας εκείνα τα  κουρασμένα μάτια που ζωντάνεψαν  με τη στιγμιαία αστραπή της επανάστασης στο αντίκρισμα και μόνο της φωτογραφίας του Τσε Γκεβάρα.

Κάτω από το μαξιλάρι τους όμως είχαν και ένα κομμάτι από το γράμμα που είχε στείλει ο Τσε στα παιδιά του. Σας μεταφέρω λίγες γραμμές, έτσι για να νιώσουμε  τις σκέψεις εκείνου που δολοφονήθηκε για μας σαν σήμερα πριν από 43 χρόνια ‘’ 

"...Αν έρθει μέρα, που θα διαβάσετε αυτό μου το γράμμα, θα πει πως ο πατέρας σας έχει φύγει από κοντά σας... Ο πατέρας σας είναι ένας άνθρωπος, που ενεργεί όπως σκέπτεται. Και πού σίγουρα έμεινε πάντα πιστός στις πεποιθήσεις του... Προπάντων να κρατήσετε μέσα σας την ικανότητα να αισθάνεστε πολύ βαθιά κάθε αδικία, που διαπράττεται εναντίον οποιουδήποτε, σ΄  οποιοδήποτε σημείο κι αν είναι του κόσμου... Αυτή είναι η πιο ωραία αρετή ενός επαναστάτη...".

Η ανάρτηση εκτός του προλόγου είναι copy-paste από :www.avecnews.gr

Οι Αμπλοκάριστες ευχαριστούν...

Παραλάβαμε ένα βραβείο από το φιλικό μας  Summertime Blues
Οι Αμπλοκάριστες σε ευχαριστούν για την τιμή.
Καλές αναρτήσεις για όλους!

Αγναντεύοντας από το Μελαγκάβι

Είναι οι μικρές αποδράσεις από την ανυπόφορη ρουτίνα της Αθήνας, που αρκεί για λίγο να βρεθείς στη φύση, για να πάρεις πνοή και ενέργεια για νέο ξεκίνημα βιοπάλης και επιβίωσης!

Δίπλα από τη Λιμνοθάλασσα της Βουλιαγμένης (Εσχατιώτις Λίμνη) στο Λουτράκι Κορινθίας, βρίσκεται ο φάρος Μελαγκάβι.

---

Ανηφορίζοντας προς το φάρο, στα αριστερά μας βρίσκουμε τα ερείπια αρχαίων ναών της Ήρας και χνάρια Πρωτοελλαδικών οικισμών από το 3000 π.Χ.

---

Η λίμνη ενώνεται στη νότια πλευρά της, μέσω ενός μικρού υδάτινου δίαυλου, με τον Κορινθιακό Κόλπο.

Η θέα του τοπίου, με τη θάλασσα στο βάθος, τα αρχαία ερείπια και τον πέτρινο φάρο, ο οποίος προβάλλει ξαφνικά, συναρπάζει το νου και το βλέμμα.

---

---

Ο Κορινθιακός απλώνεται μπροστά μας και ακοίμητος γίγαντας-φρουρός του, ο φάρος, κτίστηκε το 1897 και έχει ύψος 13 μέτρα.

Ένα όμορφο πέτρινο κτίσμα επάνω στο ακρωτήρι Ηραίο (ή Άκρον Μελαγκάβι), από όπου μπορείτε να θαυμάσετε ένα αξέχαστο ηλιοβασίλεμα.

---

* "Κάντε κλικ" επάνω στις φωτογραφίες, να τις δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση

Ο μικρός ήρωας

Σήμερα το πρωί όπως κάθε μέρα καλημέρισα φίλους και γνωστούς σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Συνηθίζω να λέω καλημέρα με βίντεο που περιέχουν τραγούδια.Το ένα βίντεο έφερε το άλλο ,και το άλλο το τραγούδι του μικρού ήρωα με τον Λουκιανό Κελαηδόνη.


Σκέφτηκα (ναι το κάνω κάπου κάπου) ότι όλοι έχουμε ακούσει για τον μικρό ήρωα αλλά τι και πόσα ξέρουμε για αυτόν;
Αναζήτηση αμέσως στον παγκόσμιο ιστό.


Και εύρηκα!!!!!Τι βρήκα; Μια σελίδα για τους λάτρεις του "μικρού ήρωα" και για την ακρίβεια λέγεται  Ο Μικρός Ήρως

Χαμένες πολιτείες: 5 επισκέψιμες Ατλαντίδες

Μπορεί κανείς να αρνηθεί τη γοητεία των θρύλων; Θα πάψουν ποτέ να είναι ενδιαφέρουσες οι ιστορίες –φανταστικές ή βασισμένες σε ιστορικά στοιχεία– που γεννά η εικόνα μιας πόλης η οποία κάποτε έσφυζε από ζωή, μέχρι που ξαφνικά, πολλές φορές εν μία νυκτί και για μυστηριώδεις λόγους, εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε από την ανθρωπότητα για αιώνες ή και χιλιετίες ολόκληρες; Για κάθε Ακρόπολη, Σινικό Τείχος και Κολοσσαίο που μας καθησυχάζει με την αιώνια συνέχεια που συμβολίζει, υπάρχει μια σκεπασμένη από την σκόνη της ερήμου πόλη που μας τρομάζει με την σιωπηλή ανυπαρξία της. Μια βόλτα σε πέντε μητροπόλεις οι κάτοικοι των οποίων δεν φαντάζονταν ποτέ ότι τα σπίτια τους θα είναι κάποτε κομμάτι ενός αρχαιολογικού χώρου.

Πέτρα, Ιορδανία
Λαξευμένη στα βράχια καταμεσής της ερήμου, κρυμμένη πίσω από ένα στενό φαράγγι –στο οποίο μετά βίας χωρούν να περπατήσουν τρία άτομα πλάι πλάι– η αρχαία πρωτεύουσα των Ναββαταίων, κτισμένη τον 60 αιώνα π.Χ., εγκαταλείφτηκε κάποια στιγμή, σκεπάστηκε από την άχλη του χρόνου και τη σκόνη της ερήμου, και παρέμεινε κρυμμένη επί χίλια πεντακόσια χρόνια, μέχρι να την ανακαλύψει τυχαία το 1812 ο Ελβετός εξερευνητής, Johann Ludwig Burckhardt. Σήμερα αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους και περισσότερο επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου, σύμφωνα με τα στοιχεία της UNESCO. Το Θησαυροφυλάκιο, το οποίο πρωταγωνιστεί και στην περίφημη ταινία του Indiana Jones, το Μοναστήρι, το Αμφιθέατρο και οι ρωμαϊκοί δρόμοι αποτελούν μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της.



Παυλοπέτρι, Λακωνία, Ελλάδα
Η αρχαιότερη βυθισμένη πολιτεία του κόσμου πιστεύουν οι αρχαιολόγοι πως είναι το Παυλοπέτρι, τα ερείπια του οποίου βρίσκονται σε βάθος μόλις 3-4 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, πολύ κοντά σε μια αμμουδιά της Λακωνίας. Η αρχαία πόλη χρονολογείται από το 2800 π.Χ. περίπου, και αποτελούσε πιθανότατα λιμάνι των Μυκηναίων. Τα ερείπιά της περιλαμβάνουν ανέπαφα κτίρια, αυλές, δρόμους, καθώς και μεταγενέστερους τάφους –από τους οποίους προκύπτει και η πεποίθηση ότι η πόλη ήταν μυκηναϊκή. Η αρχαιολογική μελέτη στο Παυλοπέτρι ξεκίνησε το 2009, από ομάδα επιστημόνων από το Ερευνητικό Κέντρο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας του βρετανικού Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ.

Timgad, Αλγερία


Το Timgad, ή Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi για τους φίλους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είναι ακριβώς αυτό που έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για χαμένες πολιτείες, βγαλμένες από περιπέτειες τύπου Indiana Jones. Κτισμένη περί το 100 μ.Χ. κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα Τραϊανού, εγκαταλείφθηκε δύο φορές, μία τον 5ο αιώνα και μία οριστικά, τον 7ο αιώνα, μετά από επιδρομή των Βανδάλων. Η άμμος της Σαχάρα σκέπασε την πόλη και διατήρησε τα αρχαία μνημεία της στην καλή κατάσταση που τα βλέπουμε σήμερα, μέχρι την επανανακάλυψη της το 1881. Σήμερα, τα ερείπια της αρχαίας πόλης αντικατοπτρίζουν την αρχιτεκτονική και την ζωή των ρωμαϊκών πόλεων στις αφρικανικές κτήσεις. Η μεγαλοπρεπής αψίδα του Τραϊανού, τα λουτρά και ο Ναός του Δία, το μέγεθος του οποίου είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο του Πάνθεον της Ρώμης, είναι μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα. Μία λατινική επιγραφή στην πλατεία φέρει το αισιόδοξο μήνυμα «να κυνηγάς, να πλένεσαι, να παίζεις και να γελάς. Αυτή είναι η ζωή».


Ακρωτήρι, Σαντορίνη, Ελλάδα
Η λαμπερή πρωτεύουσα της Αρχαίας Θήρας που χάθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου, μαζί με το βασίλειο του Μίνωα, κατοικούταν αδιάλειπτα από το 4500 π.Χ., παρά το γεγονός ότι τον 17ο αιώνα π.Χ. καταστράφηκε από σεισμό και ξανακτίστηκε. Οι ανασκαφές, που συνεχίζονται με ρυθμούς χελώνας (ο αρχαιολογικός χώρος φημολογούταν στις αρχές του καλοκαιριού ότι θα άνοιγε φέτος για το κοινό, πράγμα που τελικά αναβλήθηκε για του χρόνου) έχουν φέρει στο φως πολυώροφα κτίρια με περίτεχνες τοιχογραφίες, βιοτεχνικούς χώρους, άριστη πολεοδομική οργάνωση με δρόμους και πλατείες και ένα απίστευτα αναπτυγμένο αποχετευτικό σύστημα, το οποίο περνούσε κάτω από το λιθόστρωτο και συνδεόταν απευθείας με τα σπίτια, μεταφέροντας –τραγική ειρωνεία– ζεστό νερό από το ηφαίστειο που έμελλε να τα κάψει.

Machu Pichu, Περού


Η χαμένη πόλη των Ίνκας, χτισμένη σε υψόμετρο 2.430 μέτρων σε μια από τις κορυφές των Άνδεων, κατοικήθηκε για μια μικρή μόνο περίοδο, πιθανότατα από το 145http://www.blogger.com/img/blank.gif0 έως το http://www.blogger.comhttphttp://www.blogger.com/img/blank.gif://www.blogger.com/img/blank.gif/img/blank.gif1572 μ.Χ., πριν εγκαταλειφθεί αμέσως μετά την κατάκτηση της Λατινικής Αμερικής από τους Ισπανούς. Οι κατακτητές δεν βρήκαν ποτέ την πόλη, και οι ντόπιοι μυστηριωδώς δεν αναφέρθηκαν ποτέ σε αυτήν, με αποτέλεσμα η πόλη να παραμένει στη σφαίρα του μύθου μέχρι το 1911, όταν ο Αμερικανός Ιστορικός Hiram Bingham την έφερε στο προσκήνιο. Μελετητές και αρχαιολόγοι δεν έχουν ακόμα καταλήξει αν το Machu Picchu ήταν κανονικός οικισμός, βασιλικό ανάκτορο ή θρησκευτικό ιερό. Η τεράστια τουριστική ανάπτυξη, και τα εκατομμύρια των επισκεπτών που συρρέουν κάθε χρόνο, έχουν δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια ανησυχίες για τις ζημιές που ενδέχεται να προκαλούνται στο μνημείο.

πηγή

Κατάρα ...στον λαδέμπορα "Μαλβίνα Κάραλη"

  Όταν άκουγα αυτήν την φράση πάντα έβαζα τα γέλια.
Θυμόμουν τον γερό-Λαδά από το "ο Χριστός ξανασταυρώνετε"(τόσο παλιά είμαι),τον "Λαδά "απέναντι από το πατρικό μου(πουλούσε λάδι και ελιές από ποικιλίες ολόκληρης της Ελλάδας) και τελικώς την Μαλβίνα Κάραλη.Σήμερα το πρωί μια ψυχή μου είπε :"είσαι άπαιχτη λεξοπλάστης" και απάντησα από μέσα μου "και που να με δείς να πλάθω κουλουράκια".
Στο θέμα μου όμως....