Οι Αμπλοκάριστες ευχαριστούν...

Παραλάβαμε ένα βραβείο από το φιλικό μας  Summertime Blues
Οι Αμπλοκάριστες σε ευχαριστούν για την τιμή.
Καλές αναρτήσεις για όλους!

Αγναντεύοντας από το Μελαγκάβι

Είναι οι μικρές αποδράσεις από την ανυπόφορη ρουτίνα της Αθήνας, που αρκεί για λίγο να βρεθείς στη φύση, για να πάρεις πνοή και ενέργεια για νέο ξεκίνημα βιοπάλης και επιβίωσης!

Δίπλα από τη Λιμνοθάλασσα της Βουλιαγμένης (Εσχατιώτις Λίμνη) στο Λουτράκι Κορινθίας, βρίσκεται ο φάρος Μελαγκάβι.

---

Ανηφορίζοντας προς το φάρο, στα αριστερά μας βρίσκουμε τα ερείπια αρχαίων ναών της Ήρας και χνάρια Πρωτοελλαδικών οικισμών από το 3000 π.Χ.

---

Η λίμνη ενώνεται στη νότια πλευρά της, μέσω ενός μικρού υδάτινου δίαυλου, με τον Κορινθιακό Κόλπο.

Η θέα του τοπίου, με τη θάλασσα στο βάθος, τα αρχαία ερείπια και τον πέτρινο φάρο, ο οποίος προβάλλει ξαφνικά, συναρπάζει το νου και το βλέμμα.

---

---

Ο Κορινθιακός απλώνεται μπροστά μας και ακοίμητος γίγαντας-φρουρός του, ο φάρος, κτίστηκε το 1897 και έχει ύψος 13 μέτρα.

Ένα όμορφο πέτρινο κτίσμα επάνω στο ακρωτήρι Ηραίο (ή Άκρον Μελαγκάβι), από όπου μπορείτε να θαυμάσετε ένα αξέχαστο ηλιοβασίλεμα.

---

* "Κάντε κλικ" επάνω στις φωτογραφίες, να τις δείτε σε μεγαλύτερη ανάλυση

Ο μικρός ήρωας

Σήμερα το πρωί όπως κάθε μέρα καλημέρισα φίλους και γνωστούς σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Συνηθίζω να λέω καλημέρα με βίντεο που περιέχουν τραγούδια.Το ένα βίντεο έφερε το άλλο ,και το άλλο το τραγούδι του μικρού ήρωα με τον Λουκιανό Κελαηδόνη.


Σκέφτηκα (ναι το κάνω κάπου κάπου) ότι όλοι έχουμε ακούσει για τον μικρό ήρωα αλλά τι και πόσα ξέρουμε για αυτόν;
Αναζήτηση αμέσως στον παγκόσμιο ιστό.


Και εύρηκα!!!!!Τι βρήκα; Μια σελίδα για τους λάτρεις του "μικρού ήρωα" και για την ακρίβεια λέγεται  Ο Μικρός Ήρως

Χαμένες πολιτείες: 5 επισκέψιμες Ατλαντίδες

Μπορεί κανείς να αρνηθεί τη γοητεία των θρύλων; Θα πάψουν ποτέ να είναι ενδιαφέρουσες οι ιστορίες –φανταστικές ή βασισμένες σε ιστορικά στοιχεία– που γεννά η εικόνα μιας πόλης η οποία κάποτε έσφυζε από ζωή, μέχρι που ξαφνικά, πολλές φορές εν μία νυκτί και για μυστηριώδεις λόγους, εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε από την ανθρωπότητα για αιώνες ή και χιλιετίες ολόκληρες; Για κάθε Ακρόπολη, Σινικό Τείχος και Κολοσσαίο που μας καθησυχάζει με την αιώνια συνέχεια που συμβολίζει, υπάρχει μια σκεπασμένη από την σκόνη της ερήμου πόλη που μας τρομάζει με την σιωπηλή ανυπαρξία της. Μια βόλτα σε πέντε μητροπόλεις οι κάτοικοι των οποίων δεν φαντάζονταν ποτέ ότι τα σπίτια τους θα είναι κάποτε κομμάτι ενός αρχαιολογικού χώρου.

Πέτρα, Ιορδανία
Λαξευμένη στα βράχια καταμεσής της ερήμου, κρυμμένη πίσω από ένα στενό φαράγγι –στο οποίο μετά βίας χωρούν να περπατήσουν τρία άτομα πλάι πλάι– η αρχαία πρωτεύουσα των Ναββαταίων, κτισμένη τον 60 αιώνα π.Χ., εγκαταλείφτηκε κάποια στιγμή, σκεπάστηκε από την άχλη του χρόνου και τη σκόνη της ερήμου, και παρέμεινε κρυμμένη επί χίλια πεντακόσια χρόνια, μέχρι να την ανακαλύψει τυχαία το 1812 ο Ελβετός εξερευνητής, Johann Ludwig Burckhardt. Σήμερα αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους και περισσότερο επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου, σύμφωνα με τα στοιχεία της UNESCO. Το Θησαυροφυλάκιο, το οποίο πρωταγωνιστεί και στην περίφημη ταινία του Indiana Jones, το Μοναστήρι, το Αμφιθέατρο και οι ρωμαϊκοί δρόμοι αποτελούν μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της.



Παυλοπέτρι, Λακωνία, Ελλάδα
Η αρχαιότερη βυθισμένη πολιτεία του κόσμου πιστεύουν οι αρχαιολόγοι πως είναι το Παυλοπέτρι, τα ερείπια του οποίου βρίσκονται σε βάθος μόλις 3-4 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, πολύ κοντά σε μια αμμουδιά της Λακωνίας. Η αρχαία πόλη χρονολογείται από το 2800 π.Χ. περίπου, και αποτελούσε πιθανότατα λιμάνι των Μυκηναίων. Τα ερείπιά της περιλαμβάνουν ανέπαφα κτίρια, αυλές, δρόμους, καθώς και μεταγενέστερους τάφους –από τους οποίους προκύπτει και η πεποίθηση ότι η πόλη ήταν μυκηναϊκή. Η αρχαιολογική μελέτη στο Παυλοπέτρι ξεκίνησε το 2009, από ομάδα επιστημόνων από το Ερευνητικό Κέντρο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας του βρετανικού Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ.

Timgad, Αλγερία


Το Timgad, ή Colonia Marciana Ulpia Traiana Thamugadi για τους φίλους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είναι ακριβώς αυτό που έρχεται στο μυαλό όταν μιλάμε για χαμένες πολιτείες, βγαλμένες από περιπέτειες τύπου Indiana Jones. Κτισμένη περί το 100 μ.Χ. κατόπιν εντολής του αυτοκράτορα Τραϊανού, εγκαταλείφθηκε δύο φορές, μία τον 5ο αιώνα και μία οριστικά, τον 7ο αιώνα, μετά από επιδρομή των Βανδάλων. Η άμμος της Σαχάρα σκέπασε την πόλη και διατήρησε τα αρχαία μνημεία της στην καλή κατάσταση που τα βλέπουμε σήμερα, μέχρι την επανανακάλυψη της το 1881. Σήμερα, τα ερείπια της αρχαίας πόλης αντικατοπτρίζουν την αρχιτεκτονική και την ζωή των ρωμαϊκών πόλεων στις αφρικανικές κτήσεις. Η μεγαλοπρεπής αψίδα του Τραϊανού, τα λουτρά και ο Ναός του Δία, το μέγεθος του οποίου είναι ακριβώς το ίδιο με εκείνο του Πάνθεον της Ρώμης, είναι μερικά από τα σημαντικότερα αξιοθέατα. Μία λατινική επιγραφή στην πλατεία φέρει το αισιόδοξο μήνυμα «να κυνηγάς, να πλένεσαι, να παίζεις και να γελάς. Αυτή είναι η ζωή».


Ακρωτήρι, Σαντορίνη, Ελλάδα
Η λαμπερή πρωτεύουσα της Αρχαίας Θήρας που χάθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου, μαζί με το βασίλειο του Μίνωα, κατοικούταν αδιάλειπτα από το 4500 π.Χ., παρά το γεγονός ότι τον 17ο αιώνα π.Χ. καταστράφηκε από σεισμό και ξανακτίστηκε. Οι ανασκαφές, που συνεχίζονται με ρυθμούς χελώνας (ο αρχαιολογικός χώρος φημολογούταν στις αρχές του καλοκαιριού ότι θα άνοιγε φέτος για το κοινό, πράγμα που τελικά αναβλήθηκε για του χρόνου) έχουν φέρει στο φως πολυώροφα κτίρια με περίτεχνες τοιχογραφίες, βιοτεχνικούς χώρους, άριστη πολεοδομική οργάνωση με δρόμους και πλατείες και ένα απίστευτα αναπτυγμένο αποχετευτικό σύστημα, το οποίο περνούσε κάτω από το λιθόστρωτο και συνδεόταν απευθείας με τα σπίτια, μεταφέροντας –τραγική ειρωνεία– ζεστό νερό από το ηφαίστειο που έμελλε να τα κάψει.

Machu Pichu, Περού


Η χαμένη πόλη των Ίνκας, χτισμένη σε υψόμετρο 2.430 μέτρων σε μια από τις κορυφές των Άνδεων, κατοικήθηκε για μια μικρή μόνο περίοδο, πιθανότατα από το 145http://www.blogger.com/img/blank.gif0 έως το http://www.blogger.comhttphttp://www.blogger.com/img/blank.gif://www.blogger.com/img/blank.gif/img/blank.gif1572 μ.Χ., πριν εγκαταλειφθεί αμέσως μετά την κατάκτηση της Λατινικής Αμερικής από τους Ισπανούς. Οι κατακτητές δεν βρήκαν ποτέ την πόλη, και οι ντόπιοι μυστηριωδώς δεν αναφέρθηκαν ποτέ σε αυτήν, με αποτέλεσμα η πόλη να παραμένει στη σφαίρα του μύθου μέχρι το 1911, όταν ο Αμερικανός Ιστορικός Hiram Bingham την έφερε στο προσκήνιο. Μελετητές και αρχαιολόγοι δεν έχουν ακόμα καταλήξει αν το Machu Picchu ήταν κανονικός οικισμός, βασιλικό ανάκτορο ή θρησκευτικό ιερό. Η τεράστια τουριστική ανάπτυξη, και τα εκατομμύρια των επισκεπτών που συρρέουν κάθε χρόνο, έχουν δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια ανησυχίες για τις ζημιές που ενδέχεται να προκαλούνται στο μνημείο.

πηγή

Κατάρα ...στον λαδέμπορα "Μαλβίνα Κάραλη"

  Όταν άκουγα αυτήν την φράση πάντα έβαζα τα γέλια.
Θυμόμουν τον γερό-Λαδά από το "ο Χριστός ξανασταυρώνετε"(τόσο παλιά είμαι),τον "Λαδά "απέναντι από το πατρικό μου(πουλούσε λάδι και ελιές από ποικιλίες ολόκληρης της Ελλάδας) και τελικώς την Μαλβίνα Κάραλη.Σήμερα το πρωί μια ψυχή μου είπε :"είσαι άπαιχτη λεξοπλάστης" και απάντησα από μέσα μου "και που να με δείς να πλάθω κουλουράκια".
Στο θέμα μου όμως....

Πως έφτασε ο χρυσός στη Γη;

Κι όμως, ο χρυσός είναι ένας... κλασσικός εξωγήινος. Η Γη, όταν ακόμα βρισκόταν σε πολύ νεαρή ηλικία, δέχτηκε μια βροχή διαρκείας από μετεωρίτες, η οποία κράτησε για καιρό και έστρωσε την επιφάνεια του πλανήτη μας με πολύτιμα μέταλλα, όπως ο χρυσός και η πλατίνα (λευκόχρυσος), που είχαν δημιουργηθεί κατά τις πρώτες φάσεις σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ματίας Γουίλμπολντ της Σχολής Γεωεπιστημών του πανεπιστημίου του Μπρίστολ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό «Nature», σύμφωνα με το «New Scientist» και το «Physics World», ανέλυσαν με νέες τεχνικές μεγάλης ακρίβειας δείγματα από πανάρχαια πετρώματα της Γροιλανδίας ηλικίας σχεδόν 3,8 δισ. ετών και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα σημερινά προσβάσιμα αποθέματα πολύτιμων μετάλλων στη Γη αποτελούν συνέπεια του βομβαρδισμού μετεωριτών περίπου 200 εκατ. χρόνια μετά τη δημιουργία της.

Καθώς η Γη διαμορφωνόταν, ο λιωμένος σίδηρος βυθίστηκε στο κέντρο αποτελώντας τον πυρήνα της, συμπαρασύροντας βαθιά στο υπέδαφος την συντριπτική πλειονότητα των επιφανειακών πολύτιμων μετάλλων.

Μάλιστα, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι στον γήινο πυρήνα υπάρχουν ακόμα αρκετά πολύτιμα μέταλλα -αν έρχονταν ποτέ στο φως- για να καλύψουν όλη την επιφάνεια της Γης με ένα στρώμα πάχους τεσσάρων μέτρων!

Κανονικά, η καταβύθιση του χρυσού και των άλλων μετάλλων στο κέντρο της Γης θα έπρεπε να αφήσει την επιφάνεια χωρίς αυτά, όμως, αντίθετα, υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες φορές περισσότερα πολύτιμα μέταλλα στα πιο επιφανειακά γεωλογικά στρώματα, στον φλοιό και τον μανδύα, από ό,τι θα περίμενε κανείς.

Η αφθονία αυτή αποδίδεται σε μια τελευταία κατακλυσμιαία βροχή μετεωριτών που έπεσε στη Γη μετά τον σχηματισμό του πυρήνα της και αφού είχε αυτή πια στερεοποιηθεί, ανανεώνοντας έτσι και με το παραπάνω το απόθεμά της σε προσβάσιμα πολύτιμα μέταλλα, τα οποία έτσι αντικατέστησαν τον χρυσό και την πλατίνα που είχαν βυθιστεί στον πυρήνα.

Πηγή: THEINSIDER

Πείραμα με διάσημο βιολιστή....και τα αποτελέσματα του

Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ' οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από... 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια; Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

πηγή